Chapter Title : കൂരാചുണ്ടിലെ ന്യുഇയർ രാവ് [മീര വിശ്വനാഥ്]

കണ്ണടച്ച് സഹിച്ചു കിടന്നു. പിന്നെ എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി. പുലർച്ചെ അസഹനീയമായ വേദന കാരണം ഉറക്കം തെളിഞ്ഞു. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുകയല്ലാതെ വേദനക്ക് ഒരു മാറ്റവും തോന്നുന്നില്ല. ഇനിയും സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല ഞാൻ നബീലിനെ വിളിച്ചു. അന്തരീക്ഷം നിശ്ശബ്ദതമാണെങ്കിലും എന്റെ വിളി അവൻ കേൾക്കുന്നെയില്ല. മൂന്നാല് പ്രാവശ്യം ഉച്ചത്തിൽ ശ്രമിച്ചു. ഫോണ് വിളിക്കാൻ നോക്കുമ്പോ അതിൽ ബാലൻസ് തീർന്നിരിക്കുന്നു. പടച്ചോനെ... ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും... ഞാൻ നിസ്സഹായ ആയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വാട്സാപ്പിന്റെ കാര്യം എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്. അവന്റെ ചാറ്റ് ലിസ്റ്റ് എടുത്ത് നോക്കുമ്പോൾ ലസ്റ് സീൻ 02 30 എന്നാണ് കാണുന്നത്. ഇപ്പോൾ സമയം നാല് ആയിരിക്കുന്നു. ഇവൻ ഇത്രേം നേരം ഇതിനകത്ത് കുത്തിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കുകായിരുന്നോ.. ഇനിയിപ്പോ വിളിച്ചാൽ അവൻ അറിയുമോ... എനിക്ക് ആധിയായി. എങ്കിലും ശ്രമിച്ചു നോക്കി. മൂന്നാല് റിങ് അടിഞ്ഞ ശേഷം അവൻ ഫോണ് എടുത്തു. വയറുവേദന അവനെ അറിയിച്ചപ്പോൾ അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി. പത്ത് സെക്കന്റ് വ്യത്യാസത്തിൽ അവൻ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോഴാണ് ഡോർ കുറ്റിയിട്ട കാര്യം ഓർത്തത്. കിടന്നിടുത്ത് നിന്ന് എണീക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു അവസ്‌ഥ ആയിരുന്നില്ല അപ്പോളെനിക്ക്‌. ഒരുവിധം ഞാൻ തപ്പിപ്പിടിച് ഡോർ വരെ എത്തി. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നു. കാൽ നിലത്ത് ഉറക്കുന്നില്ല. ഒരുവിധം ഞാനാ കുറ്റി തുറന്നു. നബീൽ പുറത്ത് അക്ഷമനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. തലകറക്കം കാരണം ഞാൻ പുറകിലോട്ട് മറിഞ്ഞു വീണു. നിലത്ത് എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് നബീൽ എന്നെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവൻ എന്നെയും താങ്ങിപ്പിടിച് കട്ടിലിലേക്ക് നടന്നു. എത്ര അയാസമായാണ് അവൻ എന്നെ എടുത്ത് പൊക്കിയത്. പതിനെട്ട് വയസ്സിന്റെ ആരോഗ്യമല്ല അവന്. വല്യപ്പാന്റെ പ്രകൃതമാണ് അവന്. നബീലിന്റെ വാപ്പ പൊങ്ങുതടിയാണ്. ഒരു ട്രൗസർ മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ മേൽ ഉള്ളൂ... എന്നും വൈകിട്ട് ജിമ്മിൽ പോകുന്നത് കൊണ്ട് അവന്റെ മസിലൊക്കെ പെരുത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. വയറു വേദന സഹിക്കാഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അവനോട് വയറിൽ അമർത്താൻ പറഞ്ഞു. അവൻ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതെ അമർത്താൻ നോക്കി. ഞാൻ അവന്റെ കൈ എടുത്ത് വയറിന്റെ ഇടത് വശം വച്ചമർത്തി. എന്നിട്ടത് പോലെ നല്ല പോലെ അമർത്താൻ