Chapter Title : കൂട്ടുകാരന്റെ മമ്മി [ഏകലവ്യൻ]

വേദനയെടുത്ത് കരയാൻ..
ആൻസി : ഹ. ഹ ജോക്കുട്ടൻ പറയാറുള്ളത് ആൺകുട്ടികൾ കരയാറില്ല എന്നാണ്..
ജോമോൻ : അതിപ്പോ ഓരോ സാഹചര്യമാകുമ്പോ മാറും..
ആൻസി : ആണോ...
ജോമോൻ : കളിയാക്കല്ലേ മമ്മി..
ആൻസി : മ്മ്..
ജോമോൻ : ചേട്ടൻ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നോ ഞങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായിട്ട്..
ആൻസി : ഓ അത് പറഞ്ഞപോഴാ... സമയം... സമയം പത്തു മണി കഴിഞ്ഞു. വീട്ടിൽ പറയേണ്ടേ..?
ചന്തു : ഞാനും ഓർത്തില്ല..
ആൻസി : ഇന്നാ മുത്തശിയെ വിളിച്ചു പറ.
ചന്തു വേഗം ഫോൺ വാങ്ങി.
ആൻസി : അല്ല... നാളെ നിങ്ങൾക്ക് ക്ലാസ്സില്ലേ??
ജോമോൻ : നാളെ സൺ‌ഡേ അല്ലെ മമ്മി.
ആൻസി : ഓ.. സോറി മോനു
ജോമോൻ മമ്മിയെ കളിയാക്കി. അപ്പൊ മരുന്ന് തരാൻ നേഴ്സ് റൂമിലേക്ക് വന്നു. ആ സമയം ചന്തു മുത്തശിയെ വിളിച് കാര്യം ധരിപ്പിച്ചു. മരുന്ന് കൊടുത്ത് നേഴ്സ് മടങ്ങി.
ആൻസി : ചന്തു വീട്ടിന്ന് എന്താ പറഞ്ഞേ??”
ചന്തു : വിവരം അറിയാഞ്ഞത് കൊണ്ട് വിഷമിച്ചു. പിന്നെ കുഴപ്പമില്ല..
ആൻസി : നേരത്തെ വിളിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ചന്തു : അത് സാരില്ല.
ജോമോൻ : ഹാവു.. എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കൂട്ടിനു ആളെ കിട്ടിയല്ലോ..
ആൻസി : അടി കിട്ടും. നേഴ്സ് പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ..നല്ല റസ്റ്റ്‌ വേണം വേഗം ഉറങ്ങിക്കോ..
ജോമോൻ : ഓ..
ആൻസി : അല്ല ഇവിടെ ഒരു ബെഡ് അല്ലെ ഒഴിവുള്ളു..
ജോമോൻ : അതിനെന്താ..?
ആൻസി : ചെറിയ ബെഡല്ലേ കുട്ടാ..
ജോമോൻ : അതിനെന്താ?? ഓ മമ്മിക്ക് ലാവിഷ് ആയി കിടക്കാനായിരിക്കും.
ആൻസി : പോടാ...
ആൻസി : ഇങ്ങനെ കിടക്കാം അല്ലെ ചന്തു..?
മറുപടിയായി ചന്തു തലയാട്ടി.
ആൻസി : എന്നാ വാ കിടക്കാം.. ജോക്കുട്ടാ ഇനി സംസാരിക്കാതെ വേഗം ഉറങ്ങിക്കോ.
ജോമോൻ : ശെരി മാഡം.
ആൻസി : മ്മ്.
മൂളിക്കൊണ്ട് അവൾ റൂമിലെ ലൈറ്റ് അണച്ച് മാറിൽ നിന്ന് ഷാൾ ഊരി. തുറന്ന ജനലുകൾ വഴി നിഴൽ വെളിച്ചം റൂമിൽ