Chapter Title : കൂട്ടുകാരന്റെ മമ്മി [ഏകലവ്യൻ]

ഉണ്ടായിരുന്നു. മഴ തോർന്നതിന്റെ തണുത്ത അന്തരീക്ഷ ഊഷ്മളത അവിടെ നിറഞ്ഞു. ജോമോൻ കിടന്നു. ചന്തുവും ആൻസിയും അടുത്തുള്ള ബെഡിലും കയറി കിടന്നു. അവൻ ഇടത്തും അവൾ വലത്തും. അവർക്ക് രണ്ടാൾക്കും ഒരു പോലെ മലർന്നു കിടക്കനായില്ല. അവരുടെ കയ്യും കാലുകളും മുട്ടികിടന്നു. മമ്മിയുടെ കൈമുട്ട് തന്റെ വാരിയെല്ലിൽ അമർന്നു.
ചന്തു : മമ്മി കിടക്കാനാവുന്നില്ലേ??
ആൻസി : ഉണ്ട്... നിനക്കോ??
ചന്തു : ഞാൻ ചെരിഞ്ഞു കിടക്കാം. മമ്മി നേരെ കിടന്നോ..
അതും പറഞ് ചന്തു അവൾക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ആൻസിക്ക് ഒന്നും പറയാനായില്ല. അഞ്ചു മിനിറ്റോളം റൂമിൽ ഫാനിന്റെ പതിഞ്ഞ താളത്തിലുള്ള കറക്കത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു.
ജോമോന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം മൂടി. ആൻസിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ചന്തുവിന് ഉറക്കം പിടിച്ചു വരുന്നതേ ഉള്ളു. തുടരെ തുടരെ വീശുന്ന ചെറു കുളിർക്കാറ്റ് അവനു വല്ലാതെ തണുപ്പ് നൽകി കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ ചെരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ തട്ടുന്നത് കൊണ്ട് ചന്തുവിന് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നവൾക്ക് മനസിലായി.
ആൻസി : “മോനു..”
ചന്തു : “ആ മമ്മി.. ഉറങ്ങിയില്ലേ?”
ആൻസി : “നി ഉറങ്ങിയില്ലേ??”
ചന്തു : “വല്ലാതെ തണുക്കുന്നു.”
ആൻസി : “ഷാൾ വേണോ മോന്??”
ചന്തു : “വേണ്ട മമ്മി എടുത്തോ..”
ആൻസി : “ഞാൻ എടുത്തിട്ടില്ല..”
ചന്തു : “അപ്പൊ മമ്മിക്ക് തണുക്കുന്നില്ലേ??”
ആൻസി : “ഇല്ല... നി ഇങ്ങ് അടുത്തേക്ക് കിടക്ക്. മമ്മിയല്ലേ വാ..”
അവളവന്റെ അരയിൽ പിടിച്ച് അടുത്തേക്ക് നീക്കി. അവൻ അവളുടെ നേരെ ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു. മലർന്നു കിടക്കുന്ന അവളുടെ തോളിൽ മുഖം ഉരുമ്മി. അവൾ കയ്യെടുത്ത് അവന്റെ ഇടുപ്പിൽ വച്ച് പതിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആൻസി : “ഇപ്പോഴോ...?”
ചന്തു : “മമ്മിയുടെ നല്ല മണം..”
ആൻസി : (ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ) തണുപ്പ് എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്ന ചോദിച്ചത്..
ചന്തു : ഹ
ആൻസി : ഈ മണം ജോക്കുട്ടൻ പറയുന്ന പെർഫ്യൂംന്റെ മണമല്ല..”
ചന്തു : പിന്നേ??”
ആൻസി : അത്... അത് വിയർപ്പിന്റെ