Chapter Title : കൊറോണ ദിനങ്ങൾ 11 [Akhil George]

പക്ഷെ ഒരിക്കലും മാറ്റാത്ത ഒരു സത്യം ഏട്ടൻ എനിക്ക് ചെയ്തു തരണം.

ഞാൻ: അതെന്താ, ലോക്ക് ആണോ മോളെ!??

രമ്യ: എനിക്ക് എന്ന് സെക്സ് ചെയ്യണം എന്ന് തോന്നിയാലും ഞാൻ ഏട്ടനെ വിളിക്കും. അതിൽ എന്നെ തൃപ്തി പെടുത്തി തരണം, എൻ്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ആയാൽ പോലും.

ഞാൻ അവളുടെ കവിളുകൾ കൈ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു എൻ്റെ മുഖം അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു, നന്നായി ഒരു ഫ്രഞ്ച് കിസ്സ് ചെയ്തു.

ഞാൻ: ആ ഒരു ഉറപ്പ് ഞാൻ തരാം. നിനക്ക് എന്ന് ഇപ്പോള് വേണമെന്ന് തൊന്നുന്നോ അപ്പോള് എന്നെ വിളിക്കാം.

അവള് കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

ഞാൻ: സമയം എട്ടു മണി ആയി. പോകാൻ നോക്കട്ടെ. ഇന്ന് വാക്സിൻ ക്യാമ്പ് ഉള്ളതാണ്.

രമ്യ: ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോളം. വൈകിട്ട് ആറു മണിക്കാണ് ബസ് ഉള്ളത്.

ഞാൻ: ശെരി ഡാ. ഞാൻ പോയി വരാം. എന്നിട്ട് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്തു തരാം. പോകുമ്പോൾ അലമന കഫേയിൽ നിന്നു ഓരോ കുടു റോളും കഴിക്കാം.

ഞാൻ വേഗം റെഡി ആയി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി. സാധാരണ പോലെ ക്യാമ്പ് നടന്നു. കവിത എന്നോട് രമ്യയെ പറ്റി ചോദിച്ചു.

ഞാൻ: അവള് ഓകെ ആടൊ. ചില തെറ്റുകൾ പറ്റി, നമ്മൾ വേണ്ടേ തിരുത്താൻ ഒരു അവസരം കൊടുക്കാൻ. ഇപ്പോള് അവള് ചില പ്രശ്നങ്ങളിൽ ആണ്, നീ അവളോട് സംസാരിക്കണം, കൂടെ നിൽക്കണം.

ജോസ്‌ന: ഹ മാഡം. ഏട്ടൻ പറഞ്ഞതാ അതിൻ്റെ ശെരി. മാഡം രാമ്യയോട് സംസാരിക്കണം, ഉള്ളിലെ പരിഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു തീർക്കണം.

കവിതക്ക് കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അവള് തല കുലുക്കി എല്ലാം സമ്മതിച്ചു.

വാക്സിൻ ക്യാമ്പ് കഴിഞ്ഞു ഞാൻ വേഗം വീട്ടിൽ എത്തി. സന്തോഷത്തോടെ രമ്യ ഓടി വന്നു എന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു.

രമ്യ: Thanks ഏട്ടാ. കവിത ഡോക്ടർ എന്നെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു. (എൻ്റെ കവിളിൽ നീ അവള് അമർത്തി ഒരു ഉമ്മ തന്നു)

ഞാൻ: വെറും ഒരു താങ്ക്‌സും ഉമ്മയും മാത്രമേ ഉള്ളോ. !??

രമ്യ: അയ്യഡാ. കൂടുതൽ ഒന്നും ഇന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട. ചുവപ്പ് കൊടി ഉയർത്തി കുറച്ച് മുമ്പ്. (അവള് ഒന്ന് ചിരിച്ചു)

ഞാൻ: കള്ളം പറയണ്ട.

രമ്യ: വാ എങ്കിൽ. ഊരി കാണിച്ചു തരാം. എന്നിട്ട് മോൻ വിശ്വസിച്ചാൽ മതി.

ഞാൻ: