Chapter Title : കൊറോണ ദിനങ്ങൾ 11 [Akhil George]

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് എത്തിയപ്പോൾ ജോസ്‌ന ഓടി എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

ജോസ്‌ന: ഏട്ടാ. ടീം എല്ലാം പിരിച്ചു വിടുന്നു. അങ്കിത ഡോക്ടറേ പിരിച്ചു വിട്ടു, രമ്യ resignation കൊടുക്കാൻ പൊവ്വാണ് എന്ന കേട്ടത്. കവിത ഡോക്ടർ ഒരേ കരച്ചിൽ ആണ്. നമ്മൾ ഒന്നും ഒരുമിച്ച് കാണില്ല അധിക നാൾ.

ഉള്ളിൽ ഒരു പൊട്ടിതെറി ഉണ്ടായെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്ത് കാണിക്കാതെ ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിച്ചു, കൂടെ ഒപ്പം സിനിമയിലെ ലാലേട്ടൻ്റെ ഡയലോഗും കാച്ചി വിട്ടു.

ഞാൻ: ഒരു ദിവസം നമുക്ക് ഉണ്ടെന്ന് കരുതുന്ന എല്ലാവരും നമ്മളെ വിട്ടു പോകും. പിന്നെയും നമ്മള് ജീവിക്കേണ്ടി വരും. ചിലപ്പോ ആർക്കെന്നോ എന്തിന് വേണ്ടി എന്നോ എന്ന് പോലും അറിയാതെ. ഒന്നും നമ്മളെ തളർത്തരുത്. That's Life. What Ever Happens, Life Has to Go On.

സംഗതി സിനിമ ഡയലോഗ് ആണേലും ജോസ്‌നയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ അതു തന്നെ ധാരാളം ആയിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് കവിതയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കൊറോണ ഡ്യൂട്ടിക്ക് അനുവദിച്ചിരുന്ന റൂമിൽ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി കരയുന്ന കവിതയെ ഞാൻ കണ്ടു.

ഞാൻ: ഹെയ്. എന്താടോ ഇതൊക്കെ. കൊറോണ കാരണം നമ്മൾ എല്ലാവരും അറ്റ്ലീസ്റ്റ് ഒന്ന് പരിജയപ്പെടുകയെങ്കിലും ചെയ്തല്ലോ, ലോകം മുഴുവൻ ലോക്ക് ചെയ്ത് ഇരുന്നപ്പോൾ നമ്മൾ എൻജോയ് ചെയ്തു ജോലി ചെയ്തില്ലേ. അതു കൊണ്ട് ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ചാൽ നമ്മൾ തീരുമാനിക്കും വരെ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാവാം. വിഷമിക്കേണ്ട.