Chapter Title : കൊറോണ ദിനങ്ങൾ 6 [Akhil George]

അമ്മക്ക് ആകെ ടെൻഷൻ ആയി. എന്നോട് കൊറോണ ജോലി എല്ലാം മതിയാക്കി നാട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു. ഭയങ്കര വാശിയിൽ ആണ് അമ്മ, എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും കേൾക്കാൻ തയ്യാറാവുന്നില്ല.

ഫോണിൽ നോക്കി ഇരുന്ന അങ്കിത പെട്ടന്ന് തല ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി. മുഖം ആകെ മാറിയിരുന്നു, സങ്കടവും ടെൻഷനും അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു വന്നു.

ജോസ്‌ന: അയ്യോ... എന്നിട്ട് ഏട്ടൻ എന്ത് പറഞ്ഞു.

ഞാൻ: രാത്രി ഒന്നൂടെ വിളിച്ചു കൺവിൻസ് ചെയ്തു നോക്കട്ടെ. ഇല്ലേൽ നാളെ resignation letter കൊടുക്കും. അല്ലാതെ മാർഗം ഇല്ല. (ഞാൻ സങ്കടം അഭിനയിച്ചു തല താഴ്ത്തി ഇരുന്നു)

ജോസ്‌ന: അയ്യോ... കഷ്ടം. പാവം കവിത മാഡവും രമ്യയും ആകെ വിഷമിക്കുമല്ലോ. ഇന്നലെ രമ്യ പറഞ്ഞു, ഏട്ടനെ പോലെ ഒരാളെ കിട്ടിയത് ഭാഗ്യം ആണെന്നും, ഇത്രെയും റിസ്ക് ഉണ്ടായിട്ടും ഹാപ്പി ആയി ഈ ജോലി ചെയ്യുന്നതിന് കാരണം ഏട്ടൻ കൂടെ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് എന്നും.

ഞാൻ: എന്ത് ചെയ്യാം മോളെ... ഇതാണ് ജീവിതം, കുറെ കാലം കൂടെ ഉണ്ടാകും പിന്നെ പിരിഞ്ഞു പൊയല്ലേ പറ്റൂ...

അങ്കിത എന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുക ആണ്, ചുണ്ടുകൾ വിറക്കുന്നുണ്ട്. കോൾ ചെയ്യാൻ എന്ന ഭാവേന അവള് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ടെസ്റ്റിംഗ് ക്യാമ്പ് തുടങ്ങി. ഞാൻ ഡാറ്റാ എൻട്രി ചെയ്യുക ആണ്, ജോസ്‌ന PPE കിറ്റിൽ നിന്നു കൊണ്ട് samples എടുക്കുന്നു. അങ്കിത എല്ലാം നോക്കി ദൂരെ മാറി നിൽക്കുന്നു, കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എൻ്റെ അടുത്ത് വന്നു ഇരുന്നു.

അങ്കിത: (ശബ്ദം വളരെ താഴ്ത്തി) അഖിൽ, എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം.

ഞാൻ: ജോസ്‌ന.. ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്ന ആ മൂന്നാമത്തെ ആൾക്ക് മൂക്കിൽ ചെറിയ പ്രശ്നം ഉണ്ട്. So, nasal swab ചെയ്യുമ്പോൾ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണേ.

ജോസ്‌ന: ok ഏട്ടാ

അങ്കിത: (ശബ്ദം വളരെ താഴ്ത്തി) അഖിൽ, നിന്നോടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്... എനിക്ക് സംസാരിക്കണം എന്ന്. നീ ഒന്ന് ഫ്രീ ആവണം ഇന്ന്.

ഞാൻ: (ശബ്ദം താഴ്ത്തി) മാഡം, എനിക്കൊന്നും സംസാരിക്കാൻ ഇല്ല. ഞാൻ maximum one week കൂടി