Chapter Title : കൊറോണക്കാലത്തെ പ്രണയം [Smitha]

പൂറാടി നിന്റെ?"

അയാൾ അലറി.

"ഇത്രേം നേരോം ഞാൻ സുഖിപ്പിച്ചിട്ട് ഇപ്പഴും ഇത് മരുപൂമി പോലെയാണല്ലോ ഇരിക്കുന്നെ..ചൊരത്തെടീ മൈരേ പൂറീന്ന് വെള്ളം!"

നിശ്ചലം കിടന്നതല്ലാതെ ചിത്രയിൽ നിന്ന് പ്രതികരണമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഒന്ന് മുരണ്ടു കൊണ്ട് അയാൾ സാധനം അവളുടെ യോനിയിൽ വെച്ച് അമർത്തി.

ചിത്ര അപ്പോൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അയാളെ തള്ളി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. അയാൾ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി അവളുടെ മുഖത്തിന് നേരെ ഉയർത്തി.

ചിത്ര ഭയപ്പെട്ട് കണ്ണുകളടച്ചു.കണ്ണുകളടയുന്നതിന് മുമ്പ് അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ, ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ദുർഗ്ഗമാതാവിന്റെ വർണ്ണ ചിത്രത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞു.

അപ്പോൾ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന അയാളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"മൈര് ഏത് കാലിന്റെ എടേന്ന് ഏത് നായിന്റെ മോളാ ഇപ്പം വിളിക്കുന്നെ?"

ഇടിക്കാൻ ഉയർത്തിയ മുഷ്ടി താഴ്ത്തി അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്തു.

"ഓഹ് ! കൊച്ചാണല്ലോ!"

അയാൾ ഫോൺ കാതോട് ചേർത്ത് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"എന്നാ മോളെ ..നീയെന്നാ ഇപ്പം വിളിക്കുന്നെ?"

അയാൾ ചോദിച്ചു. "അച്ഛാ..."

ഫോണിലൂടെ മകളുടെ ദയനീയ സ്വരം ആൾകേട്ടു.

"എന്നാടി? എന്നാ പറ്റിയെ?നീയിപ്പമെവിടെയാ?"

"അച്ഛാ കൊറോണ കാരണം കോളേജടച്ചു ...ഞാൻ ഒരു ടാക്സി വിളിച്ചു വരുവാ...പക്ഷെ ..."

"പക്ഷെ ? പക്ഷെ എന്നാ കൊച്ചെ?"

"അച്ഛാ ആരാണ്ടും കൊറേ നേരവായി ഞങ്ങടെ കാറിനെ ഫോളോ ചെയ്യുന്നു..."

"നിങ്ങള് ഇപ്പം എവിടെയാ?"

"ഞങ്ങള് ചേമഞ്ചേരി എത്തീതെ ഒള്ളൂ..."

"പേടിക്കണ്ടടീ അച്ഛൻ വരുവാ..."

അയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ചിത്രയെ നോക്കാതെ അഴിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു മുണ്ട് നിലത്ത് നിന്നുമെടുത്തു. അപ്പോൾചിത്രയുടെ കുഞ്ഞ് തൊട്ടിലിൽ നിന്നും ഉണർന്ന് അയാളെ നോക്കി.അത് അയാളെ നോക്കിയൊന്ന്