Chapter Title : കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് ഒരു ബസ് യാത്ര

പേടിയായിരുന്നു എനിക്ക്. ഒന്നും ചെയ്യാൻ തോന്നിയില്ല.

ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബസ് നിർത്തി, ഡ്രൈവറും വേറേ രണ്ട് യാത്രക്കാരും മൂത്രമൊഴിക്കാൻ ഇറങ്ങി. ഞാനും ഈ തക്കത്തിന് വെളിയിൽ ഇറങ്ങി ഇല്ലാത്ത മൂത്രവുമൊഴിച്ച് തിരിച്ചു വന്നു.

തിരികെ വന്നപ്പോഴുണ്ട്. അത്ത വിനിതയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ഇരിക്കുന്നു. ഷാൾ കുറച്ച് ഇടത്തു വശത്തേക്ക് നീട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു പേരും നല്ല കട്ട ഉറക്കം. അത്തയുടെ തോളിലാണ് വിനീത തല വച്ചിരിക്കുന്നത്. എനിക്ക് വരാൻ പോകുന്ന സ്വർഗ്ഗീയ യാത്ര ആലോചിച്ചപ്പോഴേക്ക് തപാലപ്പീസിൽ കമ്പിയടിച്ചിരുന്നു.

ഞാൻ സീറ്റിന്റെ അറ്റത്തായി ഇരുന്നു. ഷാൾ എടുത്ത് പുതച്ചു. ഇപ്പോൾ ഒരു ഷാളിൽ മൂന്നുപേരും ആയിട്ടുണ്ട്. ഷാൾ ഇട്ടശേഷം ഞാൻ പതിയെ പാന്റിന്റെ സിപ്പ് അഴിച്ച് ജട്ടി അല്പം മാറ്റി കുട്ടനെ കാറ്റുകൊള്ളാൻ വച്ചു. എന്താ സംഭവിക്കുക എന്നു നോക്കാമല്ലോ എന്നു കരുതി കുറച്ചു നേരം നോക്കി. ബസ് അപ്പൊഴും എടുത്തിട്ടില്ല. ചില യാത്രക്കാർ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. ഡ്രൈവറും കണ്ടകറ്റും എന്തോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞശേഷം അവർ കയറി വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ലൈറ്റുകൾ എല്ലാം അണഞ്ഞു. യാത്രക്കാരുടെ ശബ്ദവും നിന്നു. വല്ലാത്ത ഒരു മൂകത. ബസിന്റെ യന്ത്രത്തിന്റെ മുരൾച്ച മാത്രമുണ്ട്. ഇടക്കിടക്ക് എതിരെ വണ്ടികൾ വരുമ്പോൾ മാത്രമേ യാത്രക്കാരുടെ മുഖം അല്പം തെളിഞ്ഞു കാണാൻ പറ്റൂ

വണ്ടി നീങ്ങി അല്പനേരമായിട്ടും അത്തയുടെ ഒരനക്കവും ഇല്ല. എന്റെ പ്രതീക്ഷ മങ്ങിത്തുടങ്ങി, അത്ത ഉറങ്ങിപ്പോയോ? ഞാ പയ്യെ കയ്യെടുത്ത് അത്തയുടെ കാലിൽ വച്ചു. ങൂഹും. ഒരു പ്രതികരണവുമില്ല. ഞാൻ സാരി മെല്ലെ തെറുത്ത് മുകളിലേക്ക് കേറ്റി. കൈ ഇപ്പോൾ കാലിൽ നേരിട്ട് സ്പർശിച്ചു. വിറങ്ങലിച്ചിരുന്ന കൈകളിലേക്ക് ഒരു ഇളം ചുട്!. ഹോ. ഞാൻ അത്തയുടെ കാലിലെ നനുത്ത രോമങ്ങളിൽ തഴുകി കുറച്ചു നേരം വെറുതെ കുറച്ചു സമയം കളഞ്ഞു. ഉറങ്ങുകയല്ലേ ശല്യം ചെയ്യണ്ട എന്ന്കരുതു ഞാൻ അധികം