"കുഞ്ഞൂട്ടാ, ഡാ കുഞ്ഞൂട്ടാ", തന്റെ വീടിന്റെ മുന്നിൽക്കൂടി പോണ ചെറുക്കനെ ശോഭന വിളിച്ചു. "ഡാ നാളെ ചക്കയിടാൻ വരണം, കേട്ടല്ലോ?" ചെറുക്കൻ തലയാട്ടി. ഇങ്ങനൊരു പോത്ത്, പൊട്ടനല്ല, എന്നാൽ വല്ലപ്പോളും ഒരൊറ്റവാക്ക് പറഞ്ഞാലായി. ഇവനെ ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്‌ അമ്മായിഅമ്മ കേട്ടിരുന്നേൽ തള്ള തന്നെ നിലം തൊടീക്കയില്ലാരുന്നു. താൻ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വന്നുകയറുന്ന സമയത്തു തമ്പ്രാൻ തമ്പ്രാട്ടി എന്നൊക്കെയാണ് ഈ വീട്ടുകാർ ഇവന്റെ വീട്ടാരെ വിളിച്ചിരുന്നത്. കാലം പോയ പോക്കേ, എല്ലാം നശിച്ചു നാറാണക്കല്ലു പിടിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ ആ തറവാട്ട് വീട്ടിൽ ഇവനും ഇവന്റെ അമ്മയും മാത്രം.... അവർക്കു ബുദ്ധിസ്ഥിരതയില്ല.....സ്വത്തു തട്ടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി, ബന്ധുക്കളാരോ അവരെ മരുന്ന് കൊടുത്തു ഭ്രാന്തിയാക്കിയതാണത്രേ....ഈ ചെറുക്കനും ഇമ്മാതിരി ആയതു അങ്ങനെയാണ്പോലും... ശെരിയായിരിക്കാം, ആ തറവാട്ടുകാർ അതും അതിലപ്പുറവും ചെയ്യുമെന്നാണ് കുമാരിചേച്ചി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.... ആയമ്മയെ താൻ എത്രയോ പ്രാവശ്യം അസൂയയോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്, എന്ത് സുന്ദരിയായിരുന്നു...ഇപ്പൊ കാണാൻ പ്രേതത്തെ പോലെയുണ്ടെന്നാണ് അവരുടെ വീട്ടിൽ പണ്ട് ജോലിക്ക് നിന്നിരുന്ന മാലതി ചേച്ചി പറഞ്ഞത്...തന്നെക്കാൾ ഒരഞ്ചാറു വയസ്സ് മൂപ്പുണ്ടായിരിക്കും വേണേൽ അവർക്കു. കാരണവന്മാരുടെ പ്രവർത്തികൾക്ക് കാലം കൂലി നൽകുമ്പോൾ, വാങ്ങിക്കുന്നത് ചിലപ്പോൾ അടുത്ത തലമുറകൾ ആയിരിക്കും. എന്തായാലും മഹാകഷ്ടമാണ് ഇപ്പാൾ ഇവരുടെ കാര്യം, മനസ്സലിവുള്ള പഴയ ആശ്രിതർ കൊടുക്കുന്ന ആഹാരം കഴിചാണ് തള്ളയും മോനും ജീവിക്കുന്നത്, ഈ ചെക്കൻ അലഞ്ഞു നടന്നു അല്ലറ ചില്ലറ പണിയൊക്കെ ചെയ്തു ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൊടുക്കും....എന്ത് കിട്ടിയാലും, എത്ര കിട്ടിയാലും തിന്നും ഇവൻ, ഒരോഹരി തള്ളക്കും മാറ്റി വെക്കും. "ശോഭേച്ചി എന്തോ ആലോചനിയിലാണല്ലോ?" "ആ എന്താടീ ദിവ്യയെ, നീയിന്നു വൈകീന്നു തോന്നണ്?".. "ആ ചേച്ചീ, ഒന്നും പറയണ്ട, ബസ്സിലൊക്കെ എന്താ തെരക്കു, ഇടി കൊണ്ടു ഒരു പരുവമായി." ഹും ആര് നീയോ, അവന്മാരുടെ കൈ കടഞ്ഞു കാണും, ശോഭന മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.. "അവനോടു കാശ് കാശ് എന്ന മന്ത്രം മാത്രം ജപിച്ചിരിക്കാതെ, നിനക്കൊരു സ്കൂട്ടർ വാങ്ങിത്തരാൻ പറ." ദിവ്യ ചിരിച്ചു താക്കോൽ വാങ്ങി ഉരുണ്ടുവീർത്ത ചന്തിയും കുലുക്കി വീട് പിടിച്ചു..