Chapter Title : കുടിയേറ്റം [ലോഹിതൻ]

അയാളുടെ കണ്ണ് സൂസമ്മയുടെ അളവെടുക്കുകയായിരുന്നു...

അപ്പോൾ നിനക്ക് സ്ഥലം വേണം... ആട്ടെ കൈയിൽ എന്തുണ്ട്..വെറുതെ കൈയും വീശി ആണോ നാട്ടിൽ നിന്നും പോന്നത്...

അല്ല... കുറച്ചു കാശുണ്ട്.. അതുകൊണ്ട് ഒന്നും ആകില്ല...

പരമാ.. നമ്മുടെ കൂടിയാൻ മലയുടെ ചെരുവിൽ ഇപ്പോൾ ആരെങ്കിലും പാട്ടം മുടക്കിയവർ ഉണ്ടോ...

ഒന്നു രണ്ടു പേർ ഇട്ടിട്ട് പോയി തമ്പ്രാ.. ഇപ്പോൾ കാടു കയറി കിടക്കുകയാണ്...

എന്നാൽ അതിൽ കുറേ ഇവർക്ക് അളന്ന് കൊടുക്ക്.. ഒരു കുടിൽകെട്ടി വല്ലതും കുഴിച്ചു വെച്ച് ജീവിക്കട്ടെ...

ഭൂമി തന്നാൽ പണി ച്ചെയ്യുമോടാ നീ..?

ചെയ്തോളാം തമ്പ്രാ..

ഇവൾ നിന്റെ കെട്ടിയവളാണോ..

അതയ്യേ...

ഇവൾ എങ്ങിനെയാ.. പണിയൊക്കെ എടുക്കുമോ...?

ഉവ്വ്...

ങ്ങും.. നോക്കണം.. നല്ല പണിക്കാരി ആണോന്നു...

പരമാ.. താൻ ഇയാളുടെ കൂടെ പോയി നിലം കാണിച്ച് കൊടുക്ക്..

താൻ പരമൻ കാണിച്ചു തരുന്ന ഭാഗം വേലി കെട്ടി തിരിച്ചു കൊള്ളൂ... ആഹ്.. തന്റെ കൈയ്യിൽ ഉള്ള പണം കൈയിൽ ഇരിക്കട്ടെ... ചിലവൊക്കെ ഉള്ളതല്ലേ...

നമ്പ്യാരുടെ ഓരോ വാക്കുകളും ഔതക്കുട്ടിയുടെ കാതിൽ തേൻ മഴയായി പെയ്തിറങ്ങി...

ഒന്നുകൂടി നമ്പ്യാരെ തൊഴുതു കുമ്പിട്ട് തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ ഔതകുട്ടിയോട് നമ്പ്യാർ പറഞ്ഞു...

ഈ കളപ്പുരയോക്കെ ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കണം..നിറയെ മാറാലയാണ്.. നിന്റെ കെട്ടിയോൾ ഇവിടെ നിന്ന് എല്ലാം ഒന്ന് തൂത്തു തുടക്കട്ടെ.. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് താൻ വന്ന് കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോളൂ.. എന്താ..?

ഔതകുട്ടി അത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ച കാര്യമല്ല.. എങ്കിലും പത്തു പൈസാ മുടക്കാതെ കിട്ടുന്ന ഭൂമിയെ കുറിച് ഓർത്തപ്പോൾ അയാൾ തല കുലുക്കി ശരി തമ്പ്രാ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പരമനോടൊപ്പം നടന്നു...

ഔതകുട്ടി നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒന്നുരണ്ടു തവണ സൂസമ്മയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി..

അവൾ ധൈര്യമായി പൊയ്ക്കോ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അയാളെ തല കുലുക്കി കാണിച്ചു....

പരമനും ഔതകുട്ടിയും നടന്ന് മറഞ്ഞതോടെ നമ്പ്യാർ സൂസമ്മയോട് പറഞ്ഞു..

എടീ പെണ്ണേ.. നീ ആ കുളത്തിൽ ഇറങ്ങി നനച്ചു കുളിച്ചിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയാൽ മതി...

അവൾ തല കുലുക്കികൊണ്ട് കുളക്കരയിലേക്ക് നടന്നു..

നടക്കുമ്പോൾ കേറി ഇറങ്ങുന്ന അവളുട കുണ്ടികളിൽ നോക്കി നമ്പ്യാർ മുണ്ടിനുള്ളിൽ