Chapter Title : ക്യാമ്പസ്‌ സ്റ്റോറീസ് [lee child]

ഒരു മൾട്ടി-മില്യണയർ ആണെന്നോ, അവന്റെ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ ഇരുന്നാണ് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഡ്രോൺ സ്റ്റാർട്ടപ്പ് വളരുന്നതെന്നോ ആർക്കും അറിയില്ല. ആ രഹസ്യം അവൻ അത്രമേൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്നു…

​ഓറിയന്റേഷൻ ഹാളിന് പുറത്ത് ഫ്രഷേഴ്സിന്റെ നീണ്ട നിര രൂപപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ തിരക്കിനിടയിലാണ് സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് കുന്ദൻ സിംഗ് ഓടിക്കിതച്ചു വന്നത്.

​കുന്ദൻ: "സാബ്, യെ ദേഖിയേ... ഗേറ്റ് കെ പാസ് ഫിർസെ വോ ലഡ്കിനെ കുച്ച് ഗിരാ ദിയാ. മെയ്നെ ദേഖാ തോ ആപ്കെ പാസ് ലേ ആയ..."

(സാബ്, ഇത് നോക്കൂ... ഗേറ്റ് കടന്നുപോയപ്പോൾ ആ പെൺകുട്ടി വീണ്ടും എന്തോ താഴെയിട്ടു. കണ്ടപ്പോൾ നേരെ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതാണ്...)

​കുന്ദൻ നീട്ടിയ ആ പേപ്പർ ഷീറ്റ് കണ്ടതും ആദിത്യയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അവൻ അത് വാങ്ങി പതുക്കെ വിടർത്തി നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത ഒരു ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം, അത് ഒരു വല്ലാത്ത പുഞ്ചിരിയായി മാറി.

​ആദിത്യ: (മനസ്സിൽ) "ശിവാനി... നിന്റെ ഈ മറവി ഉണ്ടല്ലോ, അത് ഇന്ന് നിന്നെ എവിടെ എത്തിക്കുമെന്ന് നിനക്ക് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ല."

​അവൻ ആ പേപ്പർ മടക്കി തന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഭദ്രമായി വെച്ചു. ആ പേപ്പറിൽ എന്താണെന്ന് കുന്ദനോ കണ്ടുനിന്ന സുഹൃത്തുക്കൾക്കോ മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, ആദിത്യയുടെ ആ വന്യമായ ചിരിയിൽ നിന്ന് ഒരുകാര്യം വ്യക്തമായിരുന്നു—അതൊരു നിസ്സാര പേപ്പറല്ല.

​അവൻ സ്മിതയെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മി. ഹാളിലേക്ക് കയറാൻ നിൽക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് കുട്ടികൾക്കിടയിൽ പരിഭ്രമിച്ചു നിൽക്കുന്ന ശിവാനിയെ അവൻ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടു.

​ആദിത്യ: "My dear girl, today I’m going to make sure you never forget me—or this day.”

MITബോംബെയുടെ വിസ്തൃതമായ കൺവോക്കേഷൻ ഹാൾ. എസി-യുടെ തണുപ്പിലും പുതിയ കുട്ടികളുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമത്തിന്റെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ കാണാമായിരുന്നു. ഫോർമൽ മീറ്റിംഗുകൾക്ക് ശേഷം അന്തരീക്ഷം പതുക്കെ മാറി. മ്യൂസിക് സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്ന് പാട്ടുകൾ ഉയർന്നു. അത് 'ഐസ് ബ്രേക്കിംഗ്' സെഷന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.

​സ്റ്റേജിന് പിന്നിൽ ആദിത്യ തന്റെ ഫോണിലെ സമയം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.