Chapter Title : ലഹരി 2 [വേദ] [Climax]

ആ പാടുകൾ എന്റെ ദേഹത്തുനിന്ന് പോയാലും..." അവൾ തന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ചു, "...എന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് പോവില്ല. നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും."

അവൻ തലയാട്ടി, വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി.

"പിന്നെ..." അവൾ ഒന്നുരുകി, ശബ്ദം അല്പം താഴ്ത്തി, എന്നാൽ അതിൽ മൂർച്ച കൂടിയിരുന്നു. "ഇന്നലെ, ലഹരിയുടെ പുറത്താണെങ്കിലും... നീ എന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ടു. ആ മൃഗവാസന നിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്."

അവൻ ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി.

"അത് മറച്ചു വെക്കാൻ നിനക്ക് പാടായിരിക്കും. ഇനി എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുമ്പോൾ... ഇന്നലെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ വരും".

അവൾ അവന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് കൈ എടുത്തു.

"പോയി ആ ദോശ എടുത്തു കഴിക്ക്. അത് തണുത്തു."

അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ക്ഷമിച്ചുവെങ്കിലും, ആ വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിലെ വായുവിന് ഇപ്പോൾ കനം വെച്ചിരുന്നു. അമ്മയും മകനും എന്നതിലുപരി, വേട്ടക്കാരനും ഇരയും, അല്ലെങ്കിൽ പുരുഷനും സ്ത്രീയും എന്ന സങ്കീർണ്ണമായ, അശുദ്ധമായ ഒരു മൗനം അവർക്കിടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു.

---------------

സാധാരണ തിരക്കിട്ട് സ്കൂളിൽ പോവാൻ സാരിയുടുത്ത് നിൽക്കേണ്ട സമയമാണ്. പക്ഷെ അഭിരാമി ഇന്നും ആ പഴയ, അയഞ്ഞ കോട്ടൺ നൈറ്റി തന്നെയാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. കുളിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, മുടി അലസമായി ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നു.

സാരിയുടുക്കുമ്പോൾ, ഇറുകിയ ബ്ലൗസ് ഇന്നലെ മുറിവേറ്റ ഭാഗങ്ങളിൽ ഉരസുന്ന നീറ്റൽ സഹിക്കാൻ വയ്യാത്തതുകൊണ്ടാവാം അവൾ ലീവ് എടുത്തത്. ആ കടിയേറ്റ പാടുകൾ വസ്ത്രത്തിനടിയിൽ നീറുന്നുണ്ടാവണം.

അവൻ ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ തന്റെ കോളേജ് ബാഗ് തിരികെ കസേരയിലേക്ക് വെച്ചു.

"ഞാനും പോവുന്നില്ല." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അവൾ കസേരയിൽ ചാരിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു മാസികയുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുകൾ അതിലായിരുന്നില്ല. അവൾ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. ചോദ്യഭാവമില്ല, വെറുമൊരു നോട്ടം.

"ക്ലാസ്സില്ലേ?" അവൾ യാന്ത്രികമായി ചോദിച്ചു.

"വേണ്ട. അമ്മയ്ക്ക്... അമ്മയ്ക്ക് വയ്യല്ലോ. ഞാനും ലീവാ."

അവൾ എതിർത്തില്ല. അവനോട് തർക്കിക്കാനോ, ഉപദേശിക്കാനോ ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥ അവൾക്കില്ലായിരുന്നു. "നിന്റെ ഇഷ്ടം..." അവൾ പിറുപിറുത്തു.

ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂട് വീടിനുള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിത്തുടങ്ങി. ഫാൻ കറങ്ങുന്ന 'കിർ... കിർ...' ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശബ്ദതയെ