Chapter Title : ലഹരി 2 [വേദ] [Climax]

ആവർത്തിച്ചു. ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല അത്. ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ, കയ്പ്പേറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"നീ ഇന്നലെ ചെയ്തത്... അത് അറിയാതെ പറ്റിയതാണോ വൈശാഖ്?"

അവൻ ഞെട്ടി. അവൾ അവന്റെ മുഴുവൻ പേര് വിളിച്ചത് അപൂർവ്വമായിരുന്നു.

അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി വെച്ചു.

"നീ എന്നെ കടിച്ചുപറിച്ചത്... എന്റെ തുണി വലിച്ചുകീറിയത്... അതെല്ലാം വെറും..." അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു. "അറിയാതെ പറ്റിയതാണോ?"

അവന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.

"നീ കുടിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷെ... ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ..."

അവൾ കൈ ഉയർത്തി, തന്റെ സാരിയുടെ മുന്താണി അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി. കഴുത്തിലെ ആ കറുത്ത പാട് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.

"ഇത് കണ്ടോ? ഇത് നീ തന്നതാ. നിന്റെ 'സ്നേഹം'."

അവൻ തല താഴ്ത്തി, വിറച്ചുപോയി. "അമ്മേ... പ്ലീസ്... എന്നെ ഇങ്ങനെ കൊല്ലല്ലേ..."

"കൊല്ലാനോ?" അവൾ ചിരിച്ചു, പക്ഷെ ആ ചിരിയിൽ കണ്ണീരുണ്ടായിരുന്നു. "ഇന്നലെ നീ എന്നെ കൊന്നില്ലേടാ? എന്റെ... എന്റെ ആത്മാഭിമാനം... അമ്മ എന്ന സ്ഥാനം... എല്ലാം നീ ആ ബാത്ത്റൂമിലെ തറയിൽ ഇട്ട് ചവിട്ടി അരച്ചില്ലേ?"

അവൾ അവന്റെ തൊട്ടടുത്തെത്തി.

"നീ കുടിച്ചത് കൊണ്ടല്ല... നിന്റെയുള്ളിൽ... നിന്റെയുള്ളിൽ എവിടെയോ ഇതൊക്കെയുണ്ട്. അതല്ലേ സത്യം?"

ആ ചോദ്യം ഒരു കുന്തമുന പോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. അവൻ മറുപടി പറയാനാവാതെ നിന്നു. കാരണം, ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ അവന് ഭയമായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ചില നിമിഷങ്ങളിൽ, ലഹരിയുടെ മറവിലും അവന് തോന്നിയ ആ വന്യമായ ആസ്വാദനം... അതൊരു നുണയായിരുന്നില്ലെന്ന് അവനും അറിയാമായിരുന്നു.

അവൻ അവളുടെ കാലിൽ മുഖമമർത്തി