Chapter Title : ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

ആ compliment അവളെ അകത്തോളം സ്പർശിച്ചു.

കാരണം വർഷങ്ങളായി mirror ൽ നോക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾ സ്വയം ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു…

പക്ഷേ ആ നിമിഷം…

ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ വീണ്ടും മനോഹരിയായി കാണപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

വിദ്യയിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് ബാങ്കിലെ staff ആയിരുന്നു.

“Ma’am ഇപ്പോൾ കുറച്ച് happier ആണല്ലോ…”

മഞ്ജു ഒരിക്കൽ തമാശയായി പറഞ്ഞപ്പോൾ വിദ്യ ചിരിച്ചുമാത്രം മറുപടി നൽകി.

പക്ഷേ സത്യം അതായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, മറ്റുള്ളവരുടെ approval കിട്ടിയാൽ മാത്രം സന്തോഷിക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്ന് അവൾ പതിയെ പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് സുരേഷിന്റെ കാര്യത്തിൽ.

മുമ്പൊക്കെ ഒരു ചെറിയ കാര്യത്തിനുപോലും അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം കാത്തിരിക്കും.

ഏത് saree വാങ്ങണം…

എവിടേക്ക് പോകണം…

എന്ത് ചെയ്യണം…

പക്ഷേ പലപ്പോഴും കിട്ടിയത് ഒരു തണുത്ത പ്രതികരണമോ, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിപ്പോ ആയിരുന്നു.

പതിയെ പതിയെ വിദ്യ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി.

ചില ആളുകൾ നമ്മളെ സ്നേഹിച്ചേക്കാം…

പക്ഷേ അവർ നമ്മളെ “കാണണം” എന്നില്ല.

അപ്പോൾ ജീവിതം മുഴുവൻ അവരുടെ ശ്രദ്ധക്കായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മളെത്തന്നെ നമുക്ക് നഷ്ടമാകാം.

അതിന് ശേഷം വിദ്യ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സുരേഷിന്റെ അഭിപ്രായം ചോദിക്കുന്നത് കുറച്ചു.

ആദ്യം അത് guilt ആയി തോന്നി.

പിന്നീട്… ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം പോലെ.

───

Free ആയ ദിവസങ്ങളിൽ ഹൃതിക്കും വിദ്യയും പുറത്തുപോകുന്നത് പതിവായി.

Coffee shops.

Late evening drives.

ഒരു Sunday afternoon movie.

അതിൽ ഒരിക്കലും forced excitement ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മറിച്ച്… ഏറെ നാളായി ഒരുമിച്ച് സംസാരിച്ചുവരുന്ന രണ്ട് ആളുകളുടെ comfortable companionship.

ഒരു ദിവസം സിനിമ കഴിഞ്ഞ് parking ലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മഴ ചെറുതായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

ഹൃതിക്ക് casually ചോദിച്ചു:

“License കിട്ടി ഇത്ര നാൾ ആയിട്ടും proper ആയി drive ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ.”

വിദ്യ handbag adjust ചെയ്ത് ചിരിച്ചു.

“Confidence fully വന്നിട്ടില്ല.”

“Excuse.”

“Actually car കിട്ടാറില്ല.”

“Still Suresh sir എടുത്തുപോകുമോ?”

“Mostly.”

കുറച്ച് നിമിഷം അവർ മഴയിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.

പിന്നീട് വിദ്യ