Chapter Title : ലക്ഷ്മിയുടെ അരഞ്ഞാണം [Master]

ആ വിളി കേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ജാലകത്തിന്റെ സമീപം, മുറിയുടെ ഉള്ളില്‍ മുടി അഴിച്ചിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മ. സാരി മാറ്റി നെഞ്ച് ഒരു തോര്‍ത്തുകൊണ്ട് മറച്ചിട്ടുണ്ട്‌. തോര്‍ത്തിന്റെ ഇരുഭാഗത്തും കാണപ്പെട്ട വയര്‍ മടക്കുകളില്‍ എണ്ണമയം.

“എന്താ ആന്റീ” അവന്‍ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അച്ഛനെ നോക്കാനെന്നും പറഞ്ഞു മൂത്ത മരുമോള് വരുന്നുണ്ട്” ലക്ഷ്മിയമ്മ പറഞ്ഞു. അവരുടെ ചുവന്ന ചുണ്ടുകളുടെ ചലനം പോലും നിഷാദിന് ലഹരി പകര്‍ന്നു. കീഴ്ചുണ്ട് ഒരു പൂവിതള്‍ പോലെ മലര്‍ന്നതാണ്. കടിച്ച് ചപ്പാന്‍ തോന്നുന്ന പൂവിതള്‍. അവര്‍ എന്താണ് പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് പക്ഷെ അവന് മനസ്സിലായില്ല.

“വീട് ഭാഗം വയ്പ്പിക്കാന്‍ കുറെ നാളായി മൂത്തവന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. അവളുടെ വരവും അതിനുവേണ്ടിയാ. ചേട്ടന്‍ ചത്തുപോകുമോ എന്നൊരു പേടി എല്ലാത്തിനുമുണ്ട്”

അവര്‍ ചിരിച്ചു. മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്ന ചിരി. ആ പല്ലുകള്‍ക്കും ചുവന്ന മോണയ്ക്കും എന്താ അഴക്‌. സ്വന്തം ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ചുപോകുന്ന കാര്യം എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് അവര്‍ പറയുന്നത് എന്ന് ആ അവസ്ഥയിലും അവന്‍ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല. ആഴമേറിയ സമുദ്രം പോലെയാണ് സ്ത്രീമനസ്സ്. അടിയിലെ ചുഴികളും അപകടങ്ങളും മുത്തുകളും പുറമേ കാണാന്‍ സാധിക്കില്ല.

“മോനൊരു ഉപകാരം ചെയ്യണം” അവര്‍ ശബ്ദം തീരെ താഴ്ത്തി.

“ആന്റി പറ”

“നീ അവള് വന്നാല്‍ അവധിയെടുത്ത് പോകണം. പകരം ആരെയും വിടുകയും ചെയ്യരുത്. അവള് തന്നെ നോക്കട്ടെ അങ്ങേരെ”

നിഷാദിന് മനസ്സിലായില്ല അവരുടെ ഉന്നം. അപ്പോള്‍ ലക്ഷ്മിയമ്മ വിശദീകരിച്ചു.

“രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് അവള് മടുക്കും. പിന്നെ തിരികെ പൊക്കോളും. നീയുള്ളത് കൊണ്ടാ അവള്‍ക്ക് സഹായിക്കണം എന്ന് തോന്നിയത്. ഫോണ്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ നിന്നെപ്പറ്റി പറഞ്ഞിരുന്നു. നിന്നെപ്പോലെ ആരോഗ്യമുള്ള ഒരാള് നോക്കാനുണ്ടെങ്കില്‍, ചുമ്മാ ആ പേര് പറഞ്ഞിവിടെ നില്‍ക്കാമല്ലോ. എന്നിട്ട് കാര്യോം സാധിക്കാം” അവരുടെ സുന്ദരമായ മുഖത്ത് വെറുപ്പ് പടര്‍ന്നുപിടിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം മക്കളെ ഇഷ്ടമല്ല എന്ന നിഷാദിന്റെ സംശയം കൂടുതല്‍ ബലപ്പെട്ടു.

അവന്‍ തലയാട്ടി. മരുമകള്‍ ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നത് ഇവര്‍ക്കിഷ്ടമല്ല. തനിക്കും. ഇവിടെ വേറാരും വേണ്ട. ലക്ഷ്മിയമ്മയും താനും സാറും മാത്രം മതി ഇവിടെ. സാറ് എന്നും ഇങ്ങനെതന്നെ