Chapter Title : ലതികയും മരുമകനും [Smitha]

ഡയാനയല്ലേ പറഞ്ഞേ?"

"ഡയനയോ? ഓഹോ ഡയാന രാജകുമാരിയാണോ പറഞ്ഞെ? അത് കൊള്ളാം!എന്തായിരുന്നു തുരുവചനം?"

അനിത ഡയാനയെ വഴിയിൽ വെച്ച് കടത്തും അവർക്കിടയിലുണ്ടായ സംഭാഷണങ്ങളും ലതികയുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
"അപ്പോൾ അവളുടെ കെട്ട്യോനും ചാൻസ് ഉണ്ടല്ലേ? അയാളെങ്ങനെ? ശ്രീക്കുട്ടനേക്കാൾ കേമനാണോ?"

"എന്റെ അമ്മെ, ശ്രീയേട്ടൻ കമ്പനി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചാകും..എത്ര പ്രാവശ്യം എംപ്ലോയർ ഓഫ് ദ മന്തും ഇയറും ആയി ...! അപ്പോഴൊക്കെ ആ ഡയാന പറഞ്ഞോണ്ട് നടന്നത് ഓർക്കുന്നോ? എന്നെ കണ്ടിട്ടാണ് മാത്യു സാറ് ശ്രീയേട്ടനെ ഇങ്ങനെ പ്രൊമോട്ട് ചെയ്യുന്നതെന്ന്!"

"എടീ അതിലും കാര്യമുണ്ട്,"

ലതിക താക്കീതിന്റെ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"ഈ മാത്യു സാർ എന്റെ അറിവിൽ ഒരു മഹാ പെണ്ണുപിടിയനാ!"

"ഞാനും കേട്ടിട്ടുണ്ട്,"

അനിത പറഞ്ഞു.

"ശ്രീയേട്ടന്റെ കൂടെ ഒന്ന് രണ്ടു തവണ പാർട്ടിയിൽ പോയപ്പോൾ അയാള് സംസാരിച്ചപ്പോഴൊക്കെ എനിക്കും അങ്ങനെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ..ഒരു നോട്ടവും വല്ലാത്ത ചിരിയും ഒക്കെ!"

"എന്റെ മോളെ ..."

ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി ലളിത പറഞ്ഞു.

"നീ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് പറയുവാ...പിന്നെ നിന്നോട് ആയത് കൊണ്ടും ..കഴിഞ്ഞ ക്രിസ്മസിന് നമ്മളെ വിളിച്ചില്ലാരുന്നോ? ഫീസ്റ്റ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് കൈ കഴുകാൻ നേരം വാഷ് ബേസിനടുത്ത് നിക്കുമ്പം ടവ്വലുമായി അടുത്ത് വന്ന് ഒരു മഞ്ഞ ചിരി ഒക്കെ ചിരിച്ച് ..ടീച്ചറെ ഒറ്റയ്‌ക്കൊക്കെയല്ലേ ..വിഷമം ഒക്കെ തോന്നുന്നില്ലേ എന്നൊക്കെ..."

അനിത അതിന് മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അത് അവൾ കേട്ടിരുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല ലതികയുടെ പ്രതികരണവും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. താന്നോടായിരുന്നു മാത്യു സാർ അത് ചോദിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ താൻ അപ്പോൾ തന്നെ തക്ക മറുപടി നൽകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ 'അമ്മ ചെയ്തതെന്താ? നാണിച്ച് അയാളെ ഒരു നോട്ടം! ടവ്വൽ തിരികെ വാങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ മനപ്പൂർവ്വം അമ്മയുടെ കയ്യിൽ അമർത്തി തഴുകിയപ്പോഴും അതേ നോട്ടവും പുഞ്ചിരിയും!

ഒരു കണക്കിന് അമ്മയെ കുറ്റം പറയാനും കഴിയില്ല. അച്ഛൻ വിട്ടുപോയിട്ട് പത്ത് വർഷങ്ങളായി. അന്ന് അമ്മയ്ക്ക് നാൽപ്പത് വയസ്സുണ്ട്. നാൽപ്പത് എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ നല്ല പ്രായമല്ലേ ഇപ്പോൾ? കാലവും രീതികളും ഒക്കെ മാറിയ ചുറ്റുപാടിലല്ലേ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതം? പണ്ടൊക്കെ മോശമാണ് എന്ന് കരുതിയിരുന്ന