Chapter Title : ലവ് ബൈറ്റ് [കാവൽക്കാരൻ]

ഇത് കേട്ടതും അവൾ വലതുകൈ നെറ്റിയിലേക്ക് വെച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. 'എന്തൊരു കഷ്ടമാണിത്' എന്നൊരു ഭാവം.

അമ്മയും ചേച്ചിയും ഏട്ടത്തിയുമൊക്കെ പേടിച്ചു വിറച്ച് നിൽക്കുകയാണ്. അച്ഛൻ പോലും വിയർത്തൊലിക്കുന്നു.

വാതില്ക്കൽ അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുന്ന എന്നെ ഏട്ടത്തി പിടിച്ചു സൈഡിലേക്ക് മാറ്റി.

"വഴി മാറി നിൽക്കെടാ..."

അവൾക്ക് കടന്നു വരാൻ ഞാൻ വഴിയൊരുക്കി കൊടുത്തു...

ഇനി നമ്മളായിട്ട് ആരുടേയും വഴി മുടക്കേണ്ട..😤

ഇതൊക്കെ കണ്ട്, സ്വന്തം വീടെന്ന പോലെ അവൾ ചെരുപ്പും ഇട്ട് അകത്തേക്ക് കയറാൻ ആഞ്ഞു. എവിടെയോ കണ്ട് മറന്ന ഒരു ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കൈ നീട്ടി അവളെ തടഞ്ഞു.

"നിൽക്ക്!"

എന്റെ ആ നീക്കം കണ്ട് ഏട്ടൻ ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും ശ്വാസം നിലച്ചത്പോലെ എന്നെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അമ്പരപ്പും ഭയവും ആവശ്യത്തിലും കൂടുതലായിരുന്നു...

അവളും എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. 'എന്താ?' എന്നൊരു ചോദ്യഭാവം ആ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ഊരാൻ..."

ഞാൻ കൂസലില്ലാതെ താഴേക്ക്, അവളുടെ കാലുകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല....

"ചെരുപ്പ്... അത് പുറത്തിട്ടിട്ട് കയറിയാൽ മതി." ഞാൻ വലിയ ഭാവഭേദമില്ലാതെ പറഞ്ഞു...

എന്റെയാ വാക്ക് കേട്ടതും അമ്മ എത്തിവലിഞ്‌ തോളിനിട്ട് ഒറ്റയടി...

"അതൊന്നും വേണ്ട മേഡം... മേഡം കയറിക്കോളൂ... ഇവൻ ഓരോന്ന് പറയുന്നതാ..."

ശേഷം അമ്മ ദയനീയമായി പറഞ്ഞു.

പക്ഷെ അവൾ അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടഭാവം പോലും നടിച്ചില്ല. അവൾ എന്നെയൊന്ന് നോക്കി, സാവധാനം ആ ഹൈഹീൽ ചെരുപ്പ് ഊരി മാറ്റി വെറും കാലോടെ അകത്തേക്ക് കയറി....

അത് കണ്ടപ്പോഴുള്ള വിജയീഭാവം വിചാരിച്ചതിലും സന്ദോശമുളവാക്കുന്നതായിരുന്നു...

എന്നാൽ ബാക്കിയുള്ളവർ... 'നിനക്കുള്ളത് വെച്ചിട്ടുണ്ടടാ' എന്ന മട്ടിൽ പല്ലിരുമ്മിക്കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തി...

പക്ഷേ നമ്മളുണ്ടോ പേടിക്കാൻ.. 😏തീയിൽ കുരുത്തത് വെയിലത്ത്‌ വാടില്ല എന്നാണല്ലോ പ്രമാണം...

അവൾ പതിയെ നടന്ന്, സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു. അതും കാലിന്മേൽ കാലും കയറ്റിവെച്ച്, ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ. ആ ഇരിപ്പിൽ പോലും എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു പ്രൗഢി...

അമ്മയും ബാക്കിയുള്ളവരും വീണ്ടും നൂറേ നൂറ്റിപ്പത്തിൽ തിരച്ചിൽ തുടങ്ങി. അവർ വീട് മൊത്തം തലകീഴായി മറിക്കുകയാണ്.