Chapter Title : ലോക്ക്‌ഡൗണിൽ മാമിയും ഞാനും [ഋഷി]

ദിവസം തന്നെ മൊബൈലിൽ ലോക്ക്ഡൗൺ കാലത്ത് ഓഫീസിൽ പോവാനുള്ള പോലീസനുമതിയുടെ പാസ്സു വന്നു.

ഭാഗ്യത്തിന് എച്ച് ആർ മാനേജർ ഒരു സായിപ്പായിരുന്നു. വല്ല മൈരൻ നാട്ടുകാരനുമായിരുന്നേല് പിഴിഞ്ഞു ചാറെടുത്തേനേ. അപ്പോ പുള്ളി പടി പടി ആയാണ് സ്റ്റാഫിന് പണിയുടെ പ്രാധാന്യം പോലെ ലാപ്പ്ടോപ്പുകൾ റഡിയാക്കി അവരവരുടെ വീടുകളിൽ എത്തിക്കാൻ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്. മാത്രോമല്ല ഞങ്ങടെ ഓഫീസിൽ ഒരു സമയത്ത് രണ്ടുപേരേ മാത്രേ അനുവദിച്ചൊള്ളൂ. അപ്പോ എന്റെ പണി ഒന്നരാടൻ ദിവസം ജോലിക്ക് ഓഫീസിൽ പോവലായി. ബാക്കി വർക്ക് ഫ്രം ഹോം.

സാധാരണ ട്രാഫിക്ക് ബ്ലോക്കുള്ള നിരത്തുകൾ വല്ല ആംബുലൻസോ, പോലീസ് പട്രോൾ കാറുകളോ, സൂപ്പർ മാർക്കറ്റുകൾ, ബക്കാലകൾ ഇങ്ങോട്ടെല്ലാം പോണ ഡെലിവറി ട്രക്കുകളോ ചവറു നീക്കം ചെയ്യണ വണ്ടികളോ ഒക്കെ ഒഴിച്ചാൽ വിജനമായിരുന്നു. എന്നും അഞ്ചുമണിക്ക് ഞങ്ങളുടെ താമസസ്ഥലത്തെ നിരത്തുകൾ മുഴുവനും കുടുംബത്തോടെ നടക്കാനിറങ്ങുന്ന ഈജിപ്തുകാർ, പലസ്തീനികൾ, ലെബനാനികൾ, സിറിയക്കാർ, പിന്നെ ചുരുക്കം നമ്മടെ നാട്ടുകാരും... കൗതുകമുണർത്തുന്ന കാഴ്ച്ചയായി.

മൂന്നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് കാലത്ത് മൊബൈലിലൊരു വിളി. വീട്ടീന്നല്ല. അവടന്നാണേല് അമ്മേടെ വാട്ട്സ്ആപ്പ് മെസേജേ കാണൂ. എടുത്തില്ല. കട്ടു ചെയ്തു. വല്ല ഹാക്കേർസുമാണേലോ? പിന്നേം വിളി. പിന്നേം കട്ട്. അപ്പോളൊരു മെസേജ് പോപ്പപ്പു ചെയ്തു. വിലാസ്! മൂർത്തിയങ്കിളാണ്! ഫോണെടുക്ക് പ്ലീസ്!

അടുത്ത വിളി വന്നപ്പോൾ ഞാനറ്റന്റു ചെയ്തു. വിലാസ്! നീ വീട്ടിലാണോ? മൂർത്തിയങ്കിൾ! ടെൻഷനിലാണ്.

ആണങ്കിൾ.

ഓഹ്, താങ്ക് ഗോഡ്! അങ്കിളിന്റെ സ്വരത്തിലുള്ള ആശ്വാസം ഞാനറിഞ്ഞു. ആ ടെൻഷൻ വിട്ടു പോവുന്നതും.

എന്നാണ് നാട്ടീപ്പോയത്? കഴിഞ്ഞാഴ്ച്ച നമ്മളു കണ്ടതല്ലേ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.

ഒന്നും പറയണ്ട വിലാസ്.