Chapter Title : മാല പടക്കം [Sharon]

അണിഞ്ഞൊന്നു ഇറങ്ങിയാൽ കാണുന്നവർക് ഒരു ഹരമാണ് ആ മൊതല്. ഇത്തിരി നീളം കുറവാണേലും ഒതുങ്ങിയ വയറും അരക്കെട്ടും  ആരും ഒന്നു പിടിച്ചുഴിയണം എന്നാഗ്രഹിക്കും വിധമുള്ള മുലകളുടെ ആ തലയെടുപ്പും . ദിവസവും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കുള്ള യാത്ര ആക്ടിവയിൽ ആയ തു കൊണ്ടു ബസ്റ്റോപ്പിലും കടവരാന്തയിൽ വാ  നോക്കിയിരിക്കുന്നവർക്കും കണ്ണിനു കുളിർമ്മയേകു ന്ന കാഴ്ചയാണ് എന്നും........സീറ്റിൽ ഒതുങ്ങാതെ ഇരുവശങ്ങ ളി ലേക്ക് തെറിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചന്തി  പിളർപ്പും തുടയോട് ഒട്ടി ചേർന്ന് തുണി ഏതാ  തുട ഏതാ  എന്ന് സംസയിക്കുംവിധമുള്ള നിമ്മിയുടെ ഡ്രസിങ്... കൊഴുത്ത തുടയിൽ ഒട്ടുപിടിച്ച ലെഗിൻ സിന്റെ  പുറമതെളിഞ്ഞുകാണുന്നഅടിവസ്ത്രത്തി ന്റെ നിഴലിപ്പും.. തന്നെ ചുറ്റും ഉള്ളവർ ശ്രദ്ദിക്കുന്നുണ്ട് എന്നു അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ഇടയ്ക്ക് ചുണ്ടിൽ വിരിയുന്ന വശ്യമായപുഞ്ചിരിയും ..... പ്രായഭേദ മന്യേ എല്ലാവരോടും ഫ്രണ്ട്‌ലി ആയിട്ടുള്ള  ഇടപെടലുകളും നാട്ടിൽ നിമ്മിക് ആരാധകരെറിവ ന്നിരുന്നു..........
ബോട്ടിൽ ഓപ്പൺ ചെയ്തു  തണുത്ത വെള്ളം മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു........ഇന്നലെ ട്രെയിനിൽ തിരക്ക് കാരണം ഉറങ്ങാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ ക്ഷീണം അയാളുടെ മുഖത്ത് കാണാനുണ്ട്. ബസ്സിൽ എങ്കിലും ഇത്തിരി കണ്ണടയ്കാലോ എന്നു കരുതിയാപ്പോഴാ  മുന്നറിയിപ്പ് ഇല്ലാതെ ഉള്ള ഈ ബസ്സ് പണി മുടക്ക്. ഭാഗ്യം കൊണ്ട ആ നാഷണൽ പെർമിറ്റ്‌ ലോറി എങ്കിലും കിട്ടിയത്.....അയാൾ ആത്മഗതം എന്നപോലെ പറഞ്ഞു.... തണുത്ത വെള്ളം മുഖത്തു വീണപ്പോൾ ഇത്തിരി ആശ്വാസം തോന്നി...  അയാൾ  ഫോണിലെ  ഇൻകമിങ് ലിസ്റ്റിലെ പേരിൽ വിരൽ അമർത്തി,
" ഡയലിങ്  ജോ ർജ് കുരുവിള " മൊബൈൽ സ്‌ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു ... അയാൾ ഇയർ ബഡ്‌സ് ചെവിയിൽ തിരുകി.. "ഹലോ കുരുവിള സാർ .. ഞാൻ ഇവിടെ എത്തി,
" ഓഹ് എത്തിയോ.. ഞാൻ ഇവിടെ കാറിൽ ഉണ്ട് താൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേര് " സ്വിഫ്റ്റ് ഡിസൈറിന്റെ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ നിന്നും ഒരാൾ പുറത്തേക് കൈ വീശുന്നത് കണ്ടു  വിവേക്  അങ്ങോട്ട് നടന്നു ...  "  ഹെലോ  വിവേക്  സുഖായിരിക്കുന്നോ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും? ..നാള് കുറെ ആയല്ലോ പോയിട്ട്. വൈഫ്‌നെ കൊണ്ടുവിട്ടു വരാനും പറഞ്ഞിട്ട് പോയ  പുള്ളിയാ , എന്താടോ നമ്മളെ ഒക്കെ മറന്നോ