Chapter Title : മാളവിക 11 [Abhisha]

അവൾ വിറയാർന്ന ചുണ്ടുകളോടെ, വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ മുഖത്ത് ഒരു കൃത്രിമ ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"അയ്യോ വേണ്ട അമ്മേ... ഇത് ധാരാളം മതി, എനിക്ക് വയറ് നിറഞ്ഞു..."

അമ്മ ചോദിച്ച ആ സമയത്ത് തന്നെ അച്ഛൻ പതിയെ തന്റെ കാൽ താഴേക്ക് മാറ്റി, സാരിയും പാവാടയും പഴയതുപോലെ താഴേക്ക് വീഴാൻ അനുവദിച്ചു.

എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നുകൂടി കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.

തുടർന്ന് അച്ഛൻ താൻ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പ്ലേറ്റ് ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ വെച്ചശേഷം എഴുന്നേറ്റ് മാറിപ്പോയി. മാളവികയാകട്ടെ, വിറങ്ങലിച്ച കണ്ണുകളോടെയും അമ്പരപ്പോടെയും കുറച്ചുനേരം അച്ഛൻ പോയ വഴിയേ നോക്കിയിരുന്നുപോയി.

ആ പ്രഭാതത്തിലെ ആ സംഭവം അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു കടെൻഷനും പേടിയും തന്നെ ഇളക്കിവിട്ടിരുന്നു.

അതിനുശേഷം ബാക്കി വന്ന ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, ചായയും കുടിച്ച്, മാളവിക ആകെ മയക്കത്തിലെന്നപോലെ സ്കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറെടുത്തു.

അമ്മായി സ്നേഹത്തോടെയും എന്നാൽ അല്പം ഗൗരവത്തോടെയും പറഞ്ഞു:

"മോളെ മാളവിക, നീ എന്തിനാണ് വെറുതെ ഈ വെയിലത്ത് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ പോയി കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? വല്ല ബസ്സും കിട്ടി ലേറ്റ് ആകണ്ട, നീ ഇന്നു കാർ എടുത്തുകൊണ്ട് പോയാൽ പോരെ?"

അമ്മ അത് ശരിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"ആ അതെടാ മോളെ, ബസ്സിൽ തിരക്കൊക്കെയായിട്ട് എന്തിനാണ് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്? കാർ വീട്ടിൽ കിടക്കുന്നില്ലേ, നീ അതെടുത്ത് സുഖമായി പോയാൽ മതി."

മാളവികയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളം തോന്നി. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ സംഭവങ്ങളും, അതിന്റെയൊരു ബാക്കിപത്രം പോലെ അച്ഛൻ തന്നെ ടേബിളിനടിയിൽ വെച്ച് തൊട്ടുകളിച്ചതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും അവൾ പൂർണ്ണമായി മുക്തയായിരുന്നില്ല.

അതിനിടയിൽ