Chapter Title : മാളവിക 9 [Abhisha]

ആ വെയിറ്റർ പയ്യനായിരുന്നു.

മുകളിലെ മെയിൻ ഡൈനിങ് റൂമിൽ എത്തിയെങ്കിലും അവിടെയെങ്ങും അവനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ വാഷിംഗ് ഏരിയയുടെ ചുറ്റുമൊക്കെ ചെന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും ആളെ കണ്ടില്ല.ഒടുവിൽ അവൾ വാഷ്റൂമിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ചെറിയൊരു സൈഡ് ഡോറിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

ആ ഡോറിന്റെ ഗ്ലാസ് വഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ആ പയ്യൻ ഹോട്ടലിന്റെ പുറത്തുള്ള ചെറിയൊരു ബാൽക്കണിയുടെ കോർണറിൽ പറ്റിനിന്ന് വിതുമ്പി കരയുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

സോസ് വീണതിന്റെ പേരിൽ മാനേജറുടെ അടുത്തുനിന്നും വിനോദ് സാറിന്റെ അടുത്തുനിന്നും കേട്ട ചീത്തയും അപമാനവും അവന് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവന്റെ ആ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ അവനോട് വല്ലാത്തൊരു അലിവ് തോന്നി. അവൾ പതിയെ ആ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് കടന്ന് അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു."എടാ, എന്തിനാ കുട്ടി ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്?

ഇതൊക്കെ ചെറിയൊരു അബദ്ധമല്ലേയുള്ളൂ..." വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു.മാളവികയുടെ തോളിലെ സ്പർശനമറിഞ്ഞ ആ പയ്യൻ മുഖം ഉയർത്തി. കണ്ണ് നിറഞ്ഞ്, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൻ വാവിട്ടു പറഞ്ഞു:

"സോറി മേഡം... എന്റെ ഒരു അശ്രദ്ധ കാരണം നിങ്ങളുടെ ഡ്രസ്സ് ആകെ..."

"അതൊന്നും സാരമില്ലെടാ, നീ കൊച്ചല്ലേ, ഇതൊക്കെ വെറും അബദ്ധമല്ലേ," എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മാളവിക തന്റെ തോളിലുണ്ടായിരുന്ന കോട്ടൺ ഷാൾ എടുത്ത് അവന്റെ കണ്ണീരണിഞ്ഞ കവിളുകളും കണ്ണുകളും വളരെ സ്നേഹത്തോടെ തുടച്ചുകൊടുത്തു.

അവന്റെ സങ്കടം മാറട്ടെയെന്നു കരുതി മാളവിക അവന്റെ കുടുംബ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു: "വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട്? വിശേഷങ്ങൾ എന്തൊക്കെ야?"

അവൻ കുറച്ചുകൂടി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു: "വീട്ടിൽ അമ്മയും ഒരു ചെറിയ അനിയനും മാത്രമാണുള്ളത് ചേച്ചി. അമ്മയ്ക്ക് ക്യാൻസറാണ്...