മാഞ്ഞുപോയ കൃതികള്‍

Maanjupoya Krithikal | Author : Ragnar Lothbrok

1572 — ആ രാത്രി

ഒരു ചെറിയ ദ്വീപ് ക്ഷേത്രത്തിൽ, കണ്ടൽക്കാടുകൾക്കിടയിൽ, 18 സ്ത്രീകൾ ഒരു അഗ്നികുണ്ഡത്തിന് ചുറ്റും നിന്നു. പൂർണ ചന്ദ്രൻ താഴേക്ക് വന്നു നിന്നു. അവരുടെ സെറ്റ് മുണ്ടും സാരിയും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും തീയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി.

ഈ സ്ത്രീകൾ 38 മുതൽ 55 വയസ്സ് വരെ പ്രായമുള്ളവരായിരുന്നു. ഓരോരുത്തരും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ചിലർക്ക് വട്ടമുഖം, ചിലർക്ക് നീളമുള്ള മുഖം, ചിലർക്ക് മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകൾ, ചിലർക്ക് വെള്ളി മുടി.
എല്ലാവരും കുറച്ച് കൊഴുത്ത, മുഴുവൻ ശരീരമുള്ളവരായിരുന്നു. അവർ ക്രീം നിറത്തിലുള്ള സെറ്റ് മുണ്ടും സാരിയും ധരിച്ചിരുന്നു, മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ.

മധ്യത്തിൽ നിന്നത് മണിക്കുട്ടൻ ആയിരുന്നു. അവന്റെ മുടിയിൽ വെള്ളി നൂലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ മുഖം ഇപ്പോഴും സുന്ദരമായിരുന്നു. അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു കട്ടിയുള്ള താളിയോല പുസ്തകം ഉണ്ടായിരുന്നു — 20 വർഷത്തെ രഹസ്യം.

അവൻ ഓരോ സ്ത്രീയെയും നോക്കി പറഞ്ഞു:
“20 വർഷമായി നിങ്ങൾ എനിക്ക് വിശ്വാസം തന്നു. നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും, ചിരിയും കണ്ണീരും. ലോകം ആവശ്യപ്പെട്ടത് പോലെ ഞാൻ നിങ്ങളെ വരച്ചു.

പക്ഷേ ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ യഥാർത്ഥമായി വരച്ചു. ഇന്ന് ഈ സത്യം നമ്മൾ നശിപ്പിക്കൂ. ഓരോരുത്തരും മുന്നോട്ട് വന്ന് ഒരു താമര പൂ തീയിൽ ഇട്ടു. പിന്നെ മണിക്കുട്ടൻ പുസ്തകം തീയിൽ വെച്ചു. തീ പടർന്നു. സ്വർണ്ണ ഇലകൾ കറുത്തു, താളുകൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. തീയുടെ വെളിച്ചം അവരുടെ മുഖത്ത് വീണു.

പദ്മാവതി ആദ്യം പറഞ്ഞു:
“ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും സ്വതന്ത്രരായിരുന്നില്ല. ഈ മൗനത്തിന്റെ കൂട്ടിൽ ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതുവരെ.”

വട്ടമുഖം ഉള്ള യമുന ചിരിച്ചു:
“എന്തൊരു സുന്ദരമായ കൂടായിരുന്നു!”
നീന കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു:

“നീ ഞങ്ങളെ കണ്ടു മണിക്കുട്ടൻ. മറ്റാരും കാണാത്തപ്പോൾ.”
തീ ഉയർന്നു. താളുകൾ ചാരമായി മാറി ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു. സ്ത്രീകൾ കൈകൾ പിടിച്ചു, അടുത്ത് നിന്നു. അവസാനം അവർ മണിക്കുട്ടനെ ചുംബിച്ചു, നെറ്റിയിൽ തലോടി. ചിലർ മാരോട് ചെയ്തു വെച്ചു. ചിലർ അവൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ രുചിച്ചു..

തീ കെട്ടു. അവശേഷിച്ചത് ചൂടുള്ള ചാരവും മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണവും മാത്രം.
മണിക്കുട്ടൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞു:

“നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ തറവാടുകളിലേക്ക് മടങ്ങൂ. ഭരിക്കൂ. കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കൂ. ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വരച്ച ചിത്രങ്ങൾ നോക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക — യഥാർത്ഥ ചിത്രങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്.”

അവർ എല്ലാരും തിരികെ അവർ വന്ന