Chapter Title : മാഞ്ഞുപോയ കൃതികള്‍ [Ragnar Lothbrok]

ശബ്ദത്തിൽ:

“ഞാൻ പതിനെട്ട് വർഷമായി ഈ വീട് ഭരിക്കുന്നു. ഭർത്താവിന് മക്കളെ നൽകി, എസ്റ്റേറ്റുകൾ നടത്തി, രക്തത്തിന്റെ തർക്കങ്ങൾ തീർത്തു, ഓരോ ദിവസവും ഒരു പരിപൂർണ്ണമായ തറവാട്ടമ്മേടെ മുഖം ധരിച്ചു. പത്ത് വർഷത്തിലധികമായി യഥാർത്ഥമായ ആഗ്രഹത്തോടെ ഒരാൾ എന്നെ തൊട്ടിട്ടില്ല. ഇന്ന് രാത്രി... ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന ആൺകുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഏതാണ്ട് കീഴടങ്ങാൻ പോയി.”

അവൾ തോളിന് മുകളിലൂടെ അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കഠിനമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ എന്തോ അസംസ്കൃതമായ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്നെ വേണോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
മണിക്കുട്ടൻ അവളുടെ നോട്ടത്തെ ഒന്നും വിറയ്ക്കാതെ നേരിട്ടു.

“ഉവ്വ്.”
“എന്നാൽ അത് തെളിയിക്ക്.”
അവൾ താഴ്ന്ന മഞ്ചത്തിലേക്ക് നടന്ന്, കാലുകൾ മടക്കി, കൈകൾ നെഞ്ചിൽ മുറുക്കി, ഒരു രാജ്ഞി സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നത് പോലെ ഇരുന്നു.

“എന്നോട് സംസാരിക്ക്,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഒരു ചിത്രകാരനായിട്ടല്ല. ഒരു ദാസനായിട്ടല്ല. ഒരു പുരുഷനായി. നീ എന്നെ നോക്കുമ്പോൾ എന്താണ് കാണുന്നത് എന്ന് പറയ്. കള്ളം പറയരുത്.”

മണിക്കുട്ടൻ അവളുടെ മുന്നിൽ തറയിൽ ഇരുന്നു. ഒരു നീണ്ട സമയം അവൻ അവളെ നോക്കി — ശരിക്കും നോക്കി.

“ഞാൻ കാണുന്നത്, ശക്തിയും അധികാരവും മടുത്ത ഒരു സ്ത്രീയെ ആണ്,” അവൻ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “ഒരു മുഴുവൻ തറവാടിന്റെ ഭാരവും ചുമലിൽ ചുമക്കുകയും, എന്നിട്ടും ഓരോ രാവിലെയും നട്ടെല്ല് നേരെ വെച്ച് എഴുന്നേൽക്കുന്ന ഒരാളെ.

കുട്ടികളെ പാലൂട്ടിയ മുലകൾ ഇപ്പോഴും തലോടൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും അടയാളമായ മൃദുവായ വയറ് ഞാൻ കാണുന്നു.
തലക്കെട്ട് മാത്രമല്ല, യഥാർത്ഥമായ ഒരു