Chapter Title : മാഞ്ഞുപോയ കൃതികള്‍ [Ragnar Lothbrok]

മുകളിൽ ഇരുന്നു, ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്, പിന്നെ മന്ദഗതിയിൽ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ ലിംഗം അവളിൽ നിന്ന് നനഞ്ഞ്, ക്ഷീണിച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്നു.

മണിക്കുട്ടൻ അവിടെ പൂർണ്ണമായി ക്ഷീണിച്ച് കിടന്നു — അവന്റെ ശരീരം വിറച്ചു, മനസ്സ് കറങ്ങി, അവന്റെ ശരീരം അമിതമായ ആനന്ദത്തിന്റെയും ഒന്നിലേറെ സ്ഖലനങ്ങളുടെയും ക്ഷീണത്തിൽ തീർന്നിരുന്നു. പക്ഷേ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അവൻ ഇതുവരെ ജീവിച്ചിരുന്നതിലും കൂടുതൽ ജീവനും ആവേശവും അനുഭവിച്ചു.

പദ്മാവതി അവന്റെ അരികിൽ കിടന്നു, ഇരുവരും ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്. കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

“നീ വളരെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, അല്ലേ?” അവൾ ഇപ്പോൾ മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

മണിക്കുട്ടൻ തലകറങ്ങി നിന്ന് തലയാട്ടി. “ഞാൻ... ഞാൻ ഇതുവരെ ഇങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇന്ന് രാത്രി വരെ ഒരു സ്ത്രീയെ ചുംബിച്ചിട്ടുപോലും ഇല്ല.”

അവൾ ഒരു നീണ്ട നേരം അവനെ നോക്കി.

“എനിക്കറിയാം. അത് വ്യക്തമായിരുന്നു.” അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. “നീ ആദ്യം വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു പ്രായമുള്ള, ശക്തനായ, അനുഭവജ്ഞനായ ചിത്രകാരനെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അറിയുന്ന ഒരു പുരുഷനെ. നീ — ഇത്രയും ചെറുപ്പവും, ഇത്രയും പരിഭ്രാന്തനുമായി — വന്നപ്പോൾ ഞാൻ നിരാശയായി. ഞാൻ രണ്ട് തവണ നിന്നെ അയച്ചുവിടാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.”

അവൾ കൈ നീട്ടി അവന്റെ കവിളിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു.

“പക്ഷേ എന്റെ വിശപ്പ്... എന്റെ ഏകാന്തത... നിനക്ക് ഒരു അവസരം തന്നു. നീ അത് പാഴാക്കിയില്ല.”

അവൾ ചാഞ്ഞ് അവനെ മന്ദഗതിയിലും ആഴത്തിലും ചുംബിച്ചു.

!

“നാളെ വീണ്ടും എന്നെ വരയ്ക്ക്,” അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഈ തവണ... നിന്നെ തിരിച്ചു അയച്ചു കളയാൻ ഏകദേശം തീരുമാനിച്ച സ്ത്രീയെ വരയ്ക്ക്. ഒരിക്കലും ഈ കാര്യം ആരോടും പറയരുത്. നിന്റെ ഉറക്കത്തിൽ പോലും.”

അവൾ അവനെ ഒരു തവണ ചുംബിച്ചു — , ആഴത്തിൽ, ഒരു വിധത്തിൽ മടിച്ചു കൊണ്ട് — പിന്നെ മൃദുവായി അവനെ തള്ളി മാറ്റി.

“ഇപ്പോൾ പോ. ഞാൻ മനസ്സ് മാറ്റുന്നതിന് മുൻപ്.”

മണിക്കുട്ടൻ നിശബ്ദമായി വസ്ത്രം ധരിച്ചു. വാതിലിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ അവസാനമായി ഒരു തവണ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

“അമ്മയെ ഞാൻ വീണ്ടും അറിയുമോ?”

പദ്മാവതി നിഴലിൽ നിന്ന് അവനെ നോക്കി, അവളുടെ ശരീരം ഇപ്പോഴും നഗ്നമായി, മുഖഭാവം വായിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധത്തിൽ.

“നിനക്ക് വീണ്ടും അറിയാൻ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ... ഉവ്വ്.”

തുടരും...