Chapter Title : മാഷിനെ പ്രണയിച്ച ടീച്ചറും കുട്ടികളും 5 [SAMI]

പറഞ്ഞത് നീയല്ലേ?”

അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല സാർ…”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

അവൾ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

“ഇങ്ങനെ നേരെ കാണുമ്പോൾ…”

വാക്ക് അവിടെ നിർത്തി.

മനു അവളെ നോക്കി നിന്നു.

ചുവപ്പും കറുപ്പും കലർന്ന ആ ഡ്രസ്സിൽ എയ്ഞ്ചൽ പതിവിലേതിലും വേറൊരു ഭംഗിയായി തോന്നി. ചുവന്ന ഷ്രഗ് അവളുടെ ശാന്തമായ മുഖത്തിന് ഒരു മൃദുവായ തിളക്കം നൽകി. അകത്തെ കറുപ്പ് നിറം അവളുടെ സ്വാഭാവിക സൗന്ദര്യത്തെ കൂടുതൽ തെളിയിക്കുന്ന പോലെ. മുടി ഒതുക്കി വച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ചില മൃദുവായ മുടിയിഴകൾ കവിളിനരികിലേക്ക് വീണ് അവളുടെ നാണം കൂടെ മനോഹരമാക്കി. കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി നിൽക്കുമ്പോഴും, അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലെ രാത്രി അയച്ച ഓരോ മെസ്സേജിന്റെയും നാണവും സന്തോഷവും ഒളിഞ്ഞുകിടന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രി വാക്കുകളിലൂടെ തുറന്നുപോയ ആ പെൺകുട്ടി, ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിൽ വീണ്ടും പഴയ എയ്ഞ്ചലായി നിന്നു — നാണം, മൗനം, ഒളിഞ്ഞ ആഗ്രഹം.

“അവർക്ക് സംശയമാകും…”
എയ്ഞ്ചൽ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“അവർക്ക് സംശയം ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നും എയ്ഞ്ചൽ ചെയ്തില്ലല്ലോ…”

“പേടിച്ചിട്ടാണ്…” അവൾ പറഞ്ഞു.

“അതാണ് നല്ലത്.”
മനു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

അവൾ തല ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി.
ആ വാക്ക് അവളെ അല്പം ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

മനു കുറച്ച് നേരം വാതിലിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി.
ലക്ഷ്മിയും ആർദ്രയും ശരിക്കും പോയോ എന്നറിയാൻ അവനിലും ഒരു ജാഗ്രത ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നെ അവൻ വീണ്ടും എയ്ഞ്ചലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

“എയ്ഞ്ചൽ ഫോൺ എടുത്തിട്ടുണ്ടോ?”

അവൾ ചെറിയൊരു മടിയോടെ തലകുനിച്ചു.

“ഹാ…”

അവൾ സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

“എന്തിനാ സാർ?”

മനു ശബ്ദം കുറച്ചു.

“അവർ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ എന്നെ വിളിക്കണം.”

അവൾ മുഖം ഉയർത്തി.
എന്തിനാണ് എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“എയ്ഞ്ചൽ ഇവിടേക്ക് വരുമോ?”
മനു പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“പേടിയുണ്ടോ?”

അവൾ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉയർന്നു.
ലക്ഷ്മി സംശയിക്കുമോ…
ആർദ്ര മനസ്സിലാക്കുമോ…

പക്ഷേ മനു സാർ വിളിക്കുന്നു…

അവൾ ഒടുവിൽ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“പേടിയുണ്ട്…”