Chapter Title : മാഷിനെ പ്രണയിച്ച ടീച്ചറും കുട്ടികളും 8 [SAMI]

കലർന്നൊരു ചിരി നിറഞ്ഞു.

അത് കേട്ട ആർദ്ര മുഖം താഴ്ത്തി ചിരി അടക്കി.

മനു ഉടനെ അവളെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് മിണ്ടരുതെന്ന് പറഞ്ഞു.

ആർദ്ര വീണ്ടും ചുണ്ടിൽ വിരൽവച്ചു.

“ഉമ്മ സമ്മതിച്ചു. പിന്നെ ഹസ്ബന്റിനോട് ചോദിച്ചോ?” മനു ചോദിച്ചു.

ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു നിശ്ശബ്ദത വന്നു.

“ഹേയ്…”

“എന്താ?”

“വിളിച്ചില്ല.”

“അതെന്താ ?”

“വിളിക്കാറില്ലല്ലോ.”

മെഹറിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ സന്തോഷം പതുക്കെ മങ്ങി.

“ചിലപ്പോൾ ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വിളിക്കും. അപ്പോൾ പറയാം.”

അവൾ അത് സാധാരണ കാര്യമെന്നപോലെ പറഞ്ഞെങ്കിലും, അതിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച നിരാശ മനുവിന് മനസ്സിലായി.

ആർദ്രയ്ക്കും.

കുറച്ച് മുമ്പ് കുസൃതിയോടെ സംസാരിച്ചിരുന്ന മെഹറിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് ശൂന്യമായതുപോലെ ആർദ്രയ്ക്ക് തോന്നി.

മനു മൃദുവായി വിളിച്ചു.

“മെഹർ…”

“ഹ്മ്മ്?”

“വിഷമിക്കണ്ട.”

“ഞാൻ വിഷമിച്ചില്ല.”

“കള്ളം.”

മെഹർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“നിനക്ക് ഞാൻ ഇല്ലേ?”

മനുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ മുറിയിൽ വളരെ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു.

ആർദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു.

അത് വെറും ആശ്വാസവാക്കായിരുന്നില്ല.

ഒരു വാഗ്ദാനം പോലെയായിരുന്നു.

നിനക്ക് മറ്റാരും സമയം കൊടുക്കാത്തിടത്ത് ഞാൻ ഉണ്ടാകും.

നിന്നെ ആരും കേൾക്കാത്തപ്പോൾ ഞാൻ കേൾക്കും.

നീ ഒറ്റപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ അടുത്തുണ്ടാകും.

അങ്ങനെയെല്ലാം ആ നാല് വാക്കുകളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതായി ആർദ്രയ്ക്ക് തോന്നി.

മെഹറിന്റെ ശ്വാസം മറുവശത്ത് അല്പം മാറി.

“അറിയാമെടാ….…”

അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ മൃദുവായിരുന്നു.

“നീ ഉള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ ഇങ്ങനെ എല്ലാം സഹിക്കുന്നത്.”

“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല.”

മനു പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും.”

“അങ്ങനെ വലിയ വാക്ക് പറയണ്ട.”

“വലിയ വാക്കല്ല. സത്യമാണ്.”