Chapter Title : മായാവതി 3 [ജോൺ എബ്രഹാം]

മാറിടത്തിൽ അച്ഛന്റെ കൈകൾ അമരുന്നത് കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ രാവിലെ കിട്ടിയ ആ അടിയുടെ വേദനയും അച്ഛന്റെ ആ ക്രൂരമായ നോട്ടവും അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അവൻ ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു വീണ്ടും ചോറിലേക്ക് തല താഴ്ത്തി.
​രാഘവൻ പിള്ള സുഗുണനെ നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരി ചിരിച്ചു. അയാൾ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. ഭവാനി വരുന്നത് വരെ അയാൾ അവിടെ ആഞ്ഞു കശക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "എങ്ങനെയുണ്ട് മോനെ?" എന്ന് അയാൾ ചോദിക്കാതെ ചോദിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
​മായയ്ക്ക് ഒരു വശത്ത് നാണക്കേടും മറുവശത്ത് സുഗുണന്റെ ആ കഴിവില്ലായ്മയിൽ ദേഷ്യവും തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചരിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അച്ഛൻ പറയുമ്പോലെ നിൽക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി.
​ഭവാനി മോരുമായി തിരിച്ചു വന്നതും രാഘവൻ പിള്ള ഒന്നുമറിയാത്ത മട്ടിൽ കൈ വലിച്ചു. "സുഗുണാ... നീ എന്താടാ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്? കഴിച്ചു തീർക്ക്," അയാൾ അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.

തറവാട് നിശബ്ദതയിലേക്ക് വഴിമാറി. ഭവാനി തന്റെ മുറിയിൽ ഉറക്കമായിക്കഴിഞ്ഞു. സുഗുണന്റെ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ സീറോ ബൾബിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. മായ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയാണ്, അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ട കൊട്ടുന്നത് പോലെ മിടിക്കുന്നുണ്ട്. രാഘവൻ പിള്ള പറഞ്ഞത് പോലെ അവൾ വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടിട്ടില്ല, വെറുതെ ചാരിയിട്ടേയുള്ളൂ.
​സുഗുണൻ കട്ടിലിന്റെ മറുവശത്ത് പേടിച്ച് വിറച്ചു കിടക്കുകയാണ്. ഇടയ്ക്കിടെ അവൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കും, പിന്നെ മായയെ നോക്കും. രാവിലെ കിട്ടിയ അടിയുടെ പാട് അവന്റെ കവിളിൽ ഇപ്പോഴും നീറുന്നുണ്ട്.
​"മായേ... അച്ഛൻ... അച്ഛൻ എന്തിനാ