Chapter Title : മായുന്ന അതിരുകൾ [വാത്സ്യായനൻ]

മടക്കിയ പത്രം കൊണ്ടിട്ടു. “ഞാനൊന്ന് കുളിക്കാൻ പോകുവാണേ.” അവൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

“അതിന് ഞാനെന്നാ വേണം. കുളിപ്പിച്ചു തരണോ?” കിച്ചു ചൊറിഞ്ഞു.

“ഞാൻ തന്നെത്താനെ കുളിച്ചോളാം. മോൻ വിജയാൻ്റിയെ കുളിപ്പിച്ചു കൊടുത്താൽ മതി കേട്ടോ?” അവൾ തിരിച്ചടിച്ചു. കിഷോറിൻ്റെ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരിയാണ് വിജയ. കിച്ചുവിന് അവരോട് പ്രേമമാണെന്നു പറഞ്ഞ് അവനെ കളിയാക്കുന്നത് അമലയുടെ ഹോബിയാണ്.

“നിൻ്റപ്പൻ കുളിപ്പിക്കും വിജയാൻ്റിയെ.” കിച്ചു മുറുമുറുത്തു.

“എൻ്റപ്പന് കുളിപ്പിക്കാൻ എൻ്റപ്പൻ്റെ ഭാര്യയുണ്ട്. നിനക്കങ്ങനല്ലല്ലോ. നീയല്ലേടാ കുട്ടാ ഈ നാട്ടിലെ മോസ്റ്റ് എലിജിബിൾ ബാച്ച്ലർ?” അവൻ്റെ തലയിൽ ഞോണ്ടിക്കൊണ്ട് അതു പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മു ഒരൊറ്റയോട്ടം. അവളെ പിന്തുടർന്ന കിച്ചുവിൻ്റെ കയ്യിൽ കിട്ടുന്നതിനു മുന്നേ അമ്മു വീടിൻ്റെ പടവുകളും കടന്ന് ഗേറ്റ് വരെയെത്തി.

മുക്കാൽ മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാണ് അമ്മു തിരികെ വന്നത്. അപ്പോഴും കിച്ചു ടിവി കണ്ടുകൊണ്ട് അതേയിരിപ്പു തന്നെ. അവൾ അവൻ്റെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. ഏതോ തല്ലിപ്പൊളി ഹോളിവുഡ് സിനിമയാണ് പ്ലേ ചെയ്യുന്നത്.

“വേറെ നല്ല പരിപാടിയൊന്നുമില്ലേടാ?” അതു ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മു കിച്ചുവിൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നും റിമോട്ട് കൺട്രോൾ വാങ്ങി.

“നിൻ്റെ കൈക്ക് നല്ല തണുപ്പ്.” അവളുടെ കൈ തൻ്റെ കൈയിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ കിച്ചു പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പം കുളിച്ചതല്ലേ അതാ.” അമ്മു അവൻ്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു.

കിച്ചു നാസിക വിടർത്തി മണം പിടിച്ചു. അമ്മുവിൻ്റെ ദേഹത്തുനിന്നുയർന്ന വാസനസോപ്പിൻ്റെ സുഗന്ധം അവൻ്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ കുളിരായി.

“ഈ ചന്ദ്രികാ സോപ്പിനൊക്കെ ഇത്രേം മണമുണ്ടായിരുന്നോ.” കിച്ചു അവളെയൊന്ന് സുഖിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞു.

“അയ്യോടാ മോനേ. അതിച്ചിര പഴേ സിനിമാ ഡയലോഗായിപ്പോയല്ലോ.” അമ്മു കളിയാക്കി.

കിച്ചു അവളുടെ കൈയിലൊരു പിച്ച്