Chapter Title : മദജലമൊഴുക്കുന്ന മോഹിനിമാര്‍ [യോനീ പ്രകാശ്‌]

എന്ന് പോലും തോന്നിപ്പോയി.

പക്ഷെ, ആ നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ നിന്നു അനങ്ങാന്‍ പോലുമാവാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാന്‍.

പിന്നെ അന്ന് ഏട്ടത്തിയമ്മ എന്നോട് ഒന്ന് മിണ്ടാനോ എനിക്ക് മുഖം തരാനോ തയ്യാറായില്ല. ചായ കുഞ്ഞേച്ചീടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു വിട്ടു.

അതൊക്കെ ഒരു വലിയ ദുസ്സൂചനയായി എന്റെ തലച്ചോറില്‍ ഭയത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍ പാകി.

പുറത്ത് പോയിരിക്ക്യായിരുന്ന ചേട്ടന്‍ തിരിച്ചു വരുമ്പോ ഇവിടെ എന്റെ ശവം വീഴുമെന്നു എനിക്ക് ഉറപ്പായി.

ഏട്ടത്തിയമ്മ ഉറപ്പായും പറയും..

കാലു പിടിച്ചു മാപ്പ് പറഞ്ഞാലോ എന്നാദ്യം ചിന്തിച്ചു. പക്ഷെ അതിന് അവരുടെ മുന്നിലോക്കൊന്നു ചെല്ലാനുള്ള ധൈര്യം മാത്രമുണ്ടായില്ല.

പഠിക്കാനോ പുസ്തകം ഒന്ന് തുറന്നു നോക്കാനോ ത്രാണിയില്ലാതെ ഞാന്‍ കട്ടില്‍ കയറി തല വഴി മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നു.

പല പല ചിന്തകള്‍ മനസ്സിനെ വിറപ്പിച്ചു കടന്നു പോയി.

സമയം കടന്നു പോയി.

എന്റെ കതക് ആരോ തള്ളി തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കായി.
എന്റെ നെഞ്ച് പട പടാന്ന് മിടിച്ചു.
ചേട്ടന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ അച്ഛന്‍ ...പോയി എല്ലാം തീര്‍ന്നു.

പെട്ടെന്ന് എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ആരോ ചാടി വീണു.

അയാള്‍ പുതപ്പടക്കം എന്നെ വലിച്ചുയര്‍ത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്.
ഞാന്‍ സമൂലം വിറച്ചു..ഒരാര്‍ത്തനാദം എന്റെ തൊണ്ടയില്‍ വന്നടിഞ്ഞു.

"എടാ കള്ളാ...കള്ളച്ചെറുക്കാ..എണീക്കെടാ…!”

സമനില തകര്‍ന്നു ബോധം പോകാന്‍ തുടങ്ങിയ ആ നിമിഷത്തില്‍ പെട്ടെന്ന് ഞാനാ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഈശ്വരാ...കുഞ്ഞേച്ചിയല്ലേ അത്..!

ഞാന്‍ ഒരു ആന്തലോടെ തലയില്‍ നിന്നും പുതപ്പു മാറ്റി.

"എടാ കള്ളാ ..പഠിക്കാനാണെന്നും പറഞ്ഞു വന്നിട്ട് മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കണോ...എണീക്കെടാ ചെക്കാ..”

അവള്‍ എന്റെ മേല്‍ കവച്ചിരുന്നു കൊണ്ട് എന്റെ പുതപ്പു വലിച്ചു മാറ്റാനുള്ള