Chapter Title : മദജലമൊഴുക്കുന്ന മോഹിനിമാര്‍ [യോനീ പ്രകാശ്‌]

ഞാന്‍ എണീറ്റ് തലയും താഴ്ത്തിയിരുന്നു.

ഏട്ടത്തിയമ്മ എനിക്ക് അഭിമുഖമായാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

“വന്ന്‍ വന്ന്‍ ഒരു തമാശപോലും പറയാന്‍ പറ്റാതായല്ലോ ന്റെ കൃഷ്ണാ..ഇവിടെ ചിലര്‍ക്കൊന്നും അത് മനസ്സിലാവണ് പോലുല്ലാലോ..!

ഭഗവാനോടുള്ള പരിവേദനം ഒരു തമാശ പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരെന്റെ മുഖം പിടിച്ചുയര്‍ത്തി .

തെല്ലൊരു മടിയോടെ ഞാന്‍ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

അവിടെ ഒരു കുസൃതി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി നിരഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് മാത്രേ എനിക്കാമുഖത്ത് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ഞാന്‍ ഭയന്നത് പോലെ ദേഷ്യമോ,വെറുപ്പോ,ഈര്‍ഷ്യയോ,
കുറ്റപ്പെടുത്താലോ,പരിഹാസമോ ഒന്നുമില്ല.

എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി.

“സത്യം പറ.. ഏടത്തീടെ തമാശ അത്ര മോശാണോ..!”

അവരുടെ ആ നോട്ടവും ചോദ്യവും എന്നില്‍ നേരിയ ചിരി പടര്‍ത്തി.

ഞാന്‍ ‘അല്ല’ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചു.

“ആഹാ.. അല്ലെ..എന്നാ പറ ..എന്തിനാ കരഞ്ഞേ..?

എങ്ങനെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങണമെന്ന ചിന്തയില്‍ ഞാനൊന്നു പരുങ്ങി..

“അത്...പിന്നെ..”

“ങ്ഹും...പോരട്ടെ ..!”

ഏട്ടത്തിയമ്മ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

എനിക്ക് ശരിക്കും മാപ്പ് പറയണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു..പക്ഷെ ഇപ്പൊ സാഹചര്യമൊക്കെ അല്പം അനുകൂലമായ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഇനിയും അതെടുത്തിട്ട് വഷളാക്കണോ എന്ന ചിന്തയില്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദനായി.

“ശരി..അത്രയ്ക്ക് പ്രശ്നോള്ളതാച്ചാ...അതെന്നാ പിന്നെ പറയാം..ഇപ്പൊ നമുക്ക് കഴിക്കാം..എനിക്കാണേല്‍ വിശന്നിട്ട് കണ്ണ് കാണാന്‍ വയ്യ..ഉച്ചയ്ക്കാണേ ശരിയ്ക്ക് കഴിച്ചിട്ടുല്ല്യ..വന്നെ..!”

അവരെന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് കട്ടിലില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.

“അവരൊക്കെ ഇപ്പൊ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു കാണും..നമ്മള്‍ രണ്ടും ഇവിടിങ്ങനെ നില്‍ക്കണത് നിമ്മിയെങ്ങാന്‍ വന്നു കണ്ടാ മോശാവും..അവള്‍ ചിലപ്പോ വേറെ വല്ലതും കരുത്യാലോ..ഒന്നുല്ലേലും നമ്മള് രണ്ട് പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ പിള്ളേരല്ലേ.!”

ഏട്ടത്തിയമ്മ എന്നെ ഒരു കുസൃതിയോടെ