Chapter Title : മദജലമൊഴുക്കുന്ന മോഹിനിമാര്‍ [യോനീ പ്രകാശ്‌]
നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ കണ്ണിറുക്കി.
മറ്റൊരു സന്ദര്‍ഭത്തിലായിരുന്നെങ്കില്‍ ആ തമാശ എന്നെ പുളകം കൊള്ളിച്ചെനെ. പക്ഷെ ഇപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയില്‍ അതെനിക്ക് അല്പം പ്രയാസമുണ്ടാക്കി.
അവര്‍ എന്നെയും വലിച്ച് കൊണ്ട് വാതിലിനു നേര്‍ക്ക് നടക്കുകയാണ്.
പക്ഷെ, ഞാന്‍ കാലുകളെ ചങ്ങലയിട്ട പോലെ നിന്നു കളഞ്ഞു.
എല്ലാം പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍ ഇതിലും നല്ല ഒരു സന്ദര്‍ഭം ഇനി കിട്ടില്ല.
നാളെ മുതല്‍ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം അവരെ അഭിമുഖീകരിക്കണമെങ്കില്‍ മനസ്സീന്ന്‍ ആ ഭാരം ഇറക്കിയേ പറ്റൂ.
ഈ മുറിയില്‍ നിന്നു പുറത്തിറങ്ങുന്നത് വരെ മാത്രമേ അതിനൊരു അവസരമുള്ളു. മറ്റുള്ള സമയങ്ങളിളൊക്കെ അവരുടെ ചുറ്റും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും.
അത് മാത്രമല്ല ,ചേട്ടന്‍ എപ്പോ വേണമെങ്കിലും വരാം.
വാതില്‍ കടക്കാനോരുങ്ങിയ ഏട്ടത്തിയമ്മ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
ഞാനവരുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഏട്ടത്തിയമ്മ തല ചെരിച്ച് എന്നെ നോക്കി. കണ്ണുകളില്‍ ഒരു ചോദ്യഭാവമുണര്‍ന്നു..
“ഏടത്തീ..
ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു വിളിച്ചു.. പക്ഷെ, എന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ ആ ധൈര്യം ഇല്ലായിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഏടത്ത്യോട് സംസാരിക്കണം...”
എന്റെ ശബ്ദം വിറയല്‍ കാരണം ചിതറിപ്പോയി..
ഏട്ടത്തിയമ്മ തിരിഞ്ഞ് ഒരു നിമിഷം എന്നെ സാകൂതം നോക്കി.
എനിക്കെന്തിനെക്കുറിച്ചാവും സംസാരിക്കാനുള്ളതെന്ന്‍ അവര്‍ക്ക് നല്ലപോലെ വ്യക്തമായിക്കാണണം.
തിരിഞ്ഞ് വാതിലിനു നേരെ നോക്കിയ ശേഷം കൈ കൊണ്ട് ‘വെയ്റ്റ്’ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് അവര്‍ മെല്ലെ വാതില്‍ ചാരി.
ഒരു സെക്കന്റ് വാതിലിന് നേരെ തന്നെ നിന്ന ശേഷം എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“ ഇനി പറ...എന്താ മോന് സംസാരിക്കണ്ടേ..?
അവരുടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദം വളരെ ലോലമായിരുന്നു. ആ പഴയ വാത്സല്യം ആ വാക്കുകളിലൂടെ ഞാനറിഞ്ഞു.
“ഏടത്തീ
💬 Comments
View all comments