Chapter Title : മദനപൊയിക 4 [Kannettan]

ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ വരും..ശരീരമാകെ തരിച് തല പൊട്ടിത്തെറിക്കും എന്ന അവസ്ഥയിലെത്തും.. ഇങ്ങനെപോയൽ ഞാൻ ഒരു മനസികരോഗിയാവും എന്നുവരെ എനിക്ക് തോന്നാൻ തുടങ്ങി... പലപ്പോഴും ഞാൻ ആലോചിക്കാറുണ്ട്, എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഇറങ്ങിപ്പോയി ആർക്കെങ്കിലും കിടന്ന് കൊടുത്താലൊന്ന്.. പക്ഷെ എൻ്റെ പാരമ്പര്യവും എൻ്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതവും അതിന് എന്നെ അനുവത്തിച്ചില്ല.. ഞാനൊരു അമ്മയാണെന്ന ബോധം എന്നെ ഇത്രയും കാലം പിടിച്ച് നിർത്തി."

വല്ലാത്തൊരു സഹചര്യത്തിലൂടെയാണ് രാധികേച്ചി കടന്ന് പോകുന്നതെന്ന് എനിക്ക് ആ വാക്കുകളിൽ നിന്നും മനസ്സിലായി..
"ചേച്ചിയുടെ സാഹചര്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഞാൻ അപ്പോഴത്തെ ഒരു ആവേശത്തിൽ പറഞ്ഞു പോയതാ.😥"

"അയ്യോ.. വിച്ചു.. നിന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല, എൻ്റെ അവസ്ഥകൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാ. സോറി!"

"സോറിയൊന്നും പറയല്ലേ.. ഇതൊക്കെ കേട്ടിട്ടും എനിക്ക് ചേച്ചിയോടുള്ള ആരാധന കൂടിയിട്ടെയുള്ളൂ.❤"

"നീ എന്നെ മനസ്സിലക്കിയത്തിൻ്റെ ഒരംശം പോലും മോഹനേട്ടൻ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല.."

"ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ മനസ്സറിയാൻ ശ്രമിച്ചു അത്ര തന്നെ."

"നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖമ്മുണ്ടല്ലോ അത് ഒന്ന് വേറേതന്നായ.. നേരത്തെ നീ ചോതിച്ചപ്പോ, എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞു നിൻ്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വന്നാലൊന്നു വരെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു പോയി.😥"

ചേച്ചി ഇമോഷണലി വല്ലാതെ ഡൗൺ ആണെന്ന് എനിക് മനസ്സിലായി, "ചേച്ചി ഇങ്ങനെ വിശമിക്കല്ലേ..എനിക്കത് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല."

"ഇത്രേം കാലം ഒന്ന് മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ എനിക്കാരുമില്ലിരുന്നു, ഇപ്പൊൾ നീയാണ് എൻ്റെ ആകെയുള്ള ഒരാശ്വാസം.😘"

ചേചിക്കൊരു ബ്രേക്ക് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് എനിക് തോന്നി,
"രാധികേച്ചി... ഞാനൊരു കാര്യം ചോതിക്കട്ടെ, പറ്റില്ലെന്ന് മാത്രം പറയരുത്.?"

"എന്താ വിച്ചു?"

"എനിക്ക് നാളെ രാവിലെ എംപ്ലോയ്മെൻ്റ് എക്സ്ചേഞ്ച് വരെയൊന്നു പോണം.. ചേച്ചിയും വാ എൻ്റെ