Chapter Title : മദനപൊയിക 8 [Kannettan]

കൗതുകത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും എൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഓരോ ഉരുള ചോറ് വായിലേക്ക് വാങ്ങി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി, കൂടെ ഞാനും കഴിച്ചു.

ഒട്ടും പരിഗണനയും സ്നേഹവും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോനുന്നു ഓമനേച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

ഇച്ചിരി നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനെൻ്റെ ഇടത്തെ കൈകൊണ്ട് ചേച്ചിയുടെ ഇടുപ്പിൽ ഞെക്കിക്കൊണ്ട് ചോതിച്ചു,

"എൻ്റെ മുത്തിൻ്റെ ഉണ്ണിവയറ് നിറഞ്ഞോ!!??"

അത് കേട്ടപ്പോൾ ഓമനേച്ചിക്ക് ചിരിവന്നു,
"ഇത് ഉണ്ണിവയറല്ല, പെരുവയറാണ്!!!"

അതും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ചിരിച്ചു.
എന്നിട്ട് എഴുന്നേറ്റ് പോയി കയ്യും മുഖവുമൊക്കെ കഴുകി, ചേച്ചി കഴിച്ച പ്ലേറ്റും പത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകി എടുത്ത് വെച്ച് പോകാനൊരുങ്ങി.
എന്നിട്ട് എൻ്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന്, എന്നെ കെട്ടി വരിഞ്ഞ് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, ആയൊരു കെട്ടിപിടുത്തത്തിന് ഒരുപാട് അർത്തങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനും ചേച്ചിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ചേച്ചി എൻ്റെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും ചുണ്ടിലുമെല്ലാം ഒരുപാട് ഉമ്മകൾ തന്നു.
എന്നിട്ടെൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി,

"പോകാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ല, എങ്കിലും പൊവ്വാ... അമ്മയെങ്ങാനും വന്നാലോന്നോർത്താ!!"

അത് കേട്ടപാടെ ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ മുഖം കോരിയെടുത്ത് ചുണ്ടിൽ ഡീപ്പായി ഒന്ന് കിസ്സ് ചെയ്തു, അത് ചേച്ചി ആഗ്രഹിച്ചതായിരുന്നു.
വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഓമനേച്ചി ബൈ പറഞ്ഞ് അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

കുറച്ച് സമയം ചേച്ചി പോകുന്നതും നോക്കി അങ്ങനെ നിന്നു, എന്നിട്ട് അകത്ത് വന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ചേച്ചി നിലമെല്ലാം തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കിയിട്ടാണ് പോയത്. എങ്കിലും ഇന്ന് നടന്ന സ്വർഗീയ നിമിഷങ്ങളോർത്ത് നിലത്തെ ഓമനേച്ചിയുടെ മണവും ആസ്വാധിച്ച് ഞാനങ്ങനെ കുറച്ച് നേരം കിടന്നു.

അപ്പോഴാണ് എനിക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായത്, പ്രായത്തിൽ