Chapter Title : മഹിതം മനോഹരം [മഹിരാവണൻ]

ധരിച്ചു വണ്ടിയിൾ നിന്നും ഇറങ്ങി .. ഇരുവരും walkwayil കുറെ നേരം നടന്നു ... അവസാനം ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു ...ദൂരെ vallarpadam ടെർമിനലും ,കപ്പലും ഒക്കെ കണ്ട് മഹിയുടെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു ഇരുന്നു അവൾ .... വൈശാലി :- മഹിക്ക് ഞാൻ എന്റെ കഴപ്പ് തീർക്കാൻ ആണ് തന്നെ കൂടെ വിളിച്ചത് എന്ന് തോന്നുണ്ടോ ..?? മഹി :- ഞാൻ അത്രക്ക് ഇടുങ്ങിയ മനസിന്റെ ഉടമ അല്ല ... അങ്ങനെ ആണേൽ നിനക്ക് എന്നേക്കാൾ ബെറ്റർ ആയ സേഫ് ആയ സൗന്ദര്യം ഉള്ള എത്രയോ ആളുകൾ നിന്റെ ഫീൽഡിൽ തന്നെ കിട്ടുമായിരുന്നു ...

.വൈശാലി :- മഹി നല്ലപോലെ സംസാരിക്കുന്നു ...വായന ശീലത്തിന്റെ ഗുണമേ .. മഹി : നമ്മൾ നമ്മുടെ ജോലികളെ ബാധിക്കാത്ത രീതിയിൽ നമ്മുടെ ജീവിതം ആഘോഷിക്കുന്നു ...എനിക്ക് നിന്നെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഇഷ്ടമുണ്ട് പക്ഷെ എന്റെ കാർത്തി ...എനിക്ക് അവളെ മറക്കാൻ വയ്യ വൈശാലി :- മറക്കേണ്ട .... എനിക്ക് വേണ്ടി അവളെ മറക്കേണ്ട കിടന്നോട്ടെ പക്ഷെ അവളെ snehikkunnathinte പകുതി എന്നെ snehichoode പിന്നെ അവൾ മഹിയുടെ niraparadhithwam മനസിലാക്കി വന്നാൽ പൊക്കൊളു ....എന്നെ മറക്കാതെ ഇരുന്നാൽ മതി .... ഞാൻ അത്രക്ക് തന്നെ സ്നേഹിച്ചു പോയി മഹി... വൈശാലി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു മഹി :- ഞാൻ ആദ്യമായി തൊടുന്ന പെണ്ണ് നീ അല്ല .... അത് മനസിലാക്കണം എനിക്ക് അത്യാവശ്യം രഹസ്യ ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ട് .. വൈശാലി :- ഇന്ന് അതൊക്കെ ഒരു കാര്യമാണോ മഹി .... മഹി :- എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും നീ എന്തിനാ മോളെ എന്നെ .... വൈശാലി :- എനിക്ക് അത്രക്ക് ഇഷ്ടം ആയോണ്ട് ... അവർ പതുക്കെ എണീറ്റു വണ്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് എത്തി നല്ല പോലെ ഇരുട്ട് വീണിരുന്നു ... മഹി പതുക്കെ വണ്ടി എടുത്ത് queens way ലേക്ക് വിട്ടു പ്രസ്റ്റീജ് അപ്പാർട്മെന്റിലെ ഒരു suit falt ആണ് മഹിക്ക് രണ്ടു പെരും റൂമിൽ എത്തി ... വൈശാലി ചെന്ന പാടെ