Chapter Title : മൈക്രോവേവ് അവന്‍ [Master]

പോകാന്‍ എന്നെനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.

“ഓവന്‍ കടയില്‍..ഉം..പോയി..എവിടെ? മോളിലോ..വീട്ടിലോട്ട് വന്നൂടെ..ഓ പിന്നെ..വേണ്ട...വീട്ടിലോട്ട് വാ..ഉം..ശരി ഞാന്‍ ഇറങ്ങുകയാണ്...” അവള്‍ പറഞ്ഞതത്രയും വളരെ വ്യക്തമായിത്തന്നെ ഞാന്‍ കേട്ടു. മുടിയില്‍ നിന്നും ഗോഗിള്‍സ് തിരികെ മൂക്കിലേക്ക് ഇറക്കിയിട്ട്‌ അവള്‍ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളുടെ നടനം അസൂയാവഹമായിരുന്നു. തമ്മിലുരുമ്മി കേറാനും ഇറങ്ങാനും മത്സരിക്കുന്ന ഉരുണ്ട വെണ്ണക്കുടങ്ങള്‍. യ്യോ, അവള് പോകുകയാണ്. എനിക്കവളെ കണ്ടു മതിവന്നിട്ടില്ല. ഇതുപോലെയൊരു ചരക്കിനെ ഇനി കാണാന്‍ എന്നാണ് സാധിക്കുക എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ എന്റെ ഉള്ളു കാളി; എന്തെങ്കിലും നഷ്ടമാകുന്നു എന്ന് തോന്നുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതരം കാളല്‍. മിനിമം അവളാരാണ്, എവിടെയാണ് താമസം എന്നെങ്കിലും അറിഞ്ഞേ തീരൂ എന്ന് പെട്ടെന്നുതന്നെ ഒരു തീരുമാനം ഞാന്‍ പാസാക്കി. അനുബന്ധമായി ചേട്ടനെന്നെ പാരയോട് പറയാനുള്ള ഒരു കള്ളവും ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു.

“ജോസ്ച്ചായാ, എന്റെ ഒരു കസ്റ്റമര്‍ വിളിച്ചിരുന്നു. കുറച്ച് കാശ് തരാനാണ്. ഞാന്‍ ഒന്ന് പോയേച്ചു വേഗമിങ്ങു വരാം”

പത്രത്തില്‍ തല കുമ്പിട്ടിരുന്ന ചേട്ടനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് വേഗം ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. അയാളുടെ മറുപടി എനിക്ക് പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. എന്റെ വണ്ടിയില്‍ത്തന്നെ തിരികെ പോകാന്‍ എത്ര നേരം വേണേലും അതിയാന്‍ കാത്തിരുന്നോളും എന്നെനിക്കറിയാം. ഇല്ലെങ്കില്‍ അതിയാന് ചിലവാക്കേണ്ടത് ഇരുന്നൂറ്റി അമ്പത് രൂഭാ ആണ്! അവള്‍ കാറിലേക്ക് കയറി അത് റിവേഴ്സ് എടുക്കുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ ഞാനും എന്റെ വാനിലേക്ക് കയറി. അവളുടെ ഫോണ്‍ സംഭാഷണത്തില്‍ മണത്ത പന്തികേടാണ് അവളെ പിന്തുടരാന്‍ ഒന്നാമതായി എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. എന്നാല്‍ രണ്ടാമത്തെ കാരണം ഒന്നാം കാരണത്തിന്റെ പത്തിരട്ടി വലുതായിരുന്നു; എന്തായിരുന്നു അത്? ആരെന്നറിയാത്ത ആ മദസുന്ദരിയെ പണിയണം എന്ന മോഹം തന്നെ. നോക്കണേ എന്റെ ആക്രാന്തവും അത്യാഗ്രഹവും? ഡി വൈ എസ് പിയുടെ ഭാര്യയാണ് അവളെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും പാണ്ടി ലോറിക്ക് തലവയ്ക്കുന്ന തവളയായി ഞാന്‍ മാറുകയാണോ എന്നല്ലേ നിങ്ങള് ചിന്തിച്ചത്? എന്ത് ചെയ്യാന്‍! കുണ്ണയ്ക്കുണ്ടോ തലച്ചോര്‍?

ക്രേറ്റ പോയ ദിക്കിലേക്ക് തന്നെ ഞാന്‍ വണ്ടി വിട്ടു. അവള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാന്‍ തക്ക അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു എന്റെ യാത്ര. അവളുടെ ശകടം നഗരപരിധി കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും മുന്‍പോട്ടു നീങ്ങി; പിന്നാലെ വിദഗ്ധമായി ഞാനും. ഏതാണ്ട് പത്തുമിനിറ്റ്