Chapter Title : മകന്റെ കൂട്ടുകാരൻ [??????]

അഫ്രീൻ കാൺകെ അവൾ നൈറ്റിയുടെ പുറത്തുകൂടി തുടയിടുക്ക് അമർത്തി ഞെക്കി. "നിന്റെ കാര്യം!" തുടയിടുക്കിൽ അമർന്നിരിക്കുന്ന അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റാതെ അവൾ പറഞ്ഞു. "അത്രേം കഴച്ച് പൊട്ടുവാ പൂറ്.." നൈറ്റിക് മുകളിലൂടെ പൂറമർത്തി തടവിക്കൊണ്ട് അവൾ തുടർന്നു. "എപ്പഴും ഒരേ കടി. എപ്പഴും ഒലിപ്പ്!" "എപ്പഴും ഒലിപ്പോ" "അതേന്നേ! ഇത്താത്തയ്ക്ക് കാണണോ?" അവൾ നൈറ്റി ഉയർത്താൻ തുടങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഫൗസി നീ മേടിക്കും കേട്ടോ," അവളെ വിലക്കികൊണ്ട് അഫ്രീൻ പറഞ്ഞു. "എടീ നീ മുറീല് പോയി വിരലിട്ട് കളയെടീ! അല്ലാതെ ഇവിടെ ഇരുന്ന് തുണിയൊക്കെ പൊക്കിയാൽ ആള്ക്കാര് കാണും!" "എന്നാ ഇത്താത്തയും വാ എന്റെ കൂടെ മുറീൽ!" അവൾ പറഞ്ഞു. "പോടീ ഒന്ന്! നിനക്കത്ര കഴച്ച് മൂത്തിരിക്കുവാണേൽ അകത്തു പോയി വിരൽ ഇട്ടുകളയാനല്ലേ ഞാൻ പറഞ്ഞെ? അതിന് ഞാൻ എന്തിനാ കൂടെ വരുന്നേ?" "ഇത്താത്തയുടെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറയുമ്പം നല്ല രസമാ! അതല്ലേ!" അഫ്രീൻ ചിരിച്ചു. "നീ വലിയ ആക്റ്റിങ് ഒന്നും വേണ്ട!" അഫ്രീൻ പറഞ്ഞു. "നീയാ രാജൂനും അലക്സിനും ഒക്കെ അത്യാവശ്യം പിടിക്കാനും ഞെക്കാനും ഒക്കെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് എനിക്കറിയാം!" ഫൗസിയ ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് സ്തംഭിച്ചു. പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സാന്നിധ്യം വീണ്ടെടുത്ത് അഫ്രീനെ നോക്കി. "ഇത്താത്ത കണ്ടോ അത്?" "പിന്നെ കാണാതെ!"

"അപ്പം ഇന്നലെ നടന്നതും കണ്ടോ?" "ഇന്നലെയോ? ഇല്ല? ആരാരുന്നു?" "രാജു," "എവിടെ വെച്ച്?" "മോട്ടോർ ഷെഡിൽ വെച്ച്.." "അത് ശരി!" അഫ്രീൻ അവളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. "അതാ നീ അവിടുന്ന് വരാൻ കുറെ താമസിച്ചത് അല്ലെ?" ഫൗസിയ പുഞ്ചിരിച്ചു. "എടീ വല്ലതും പറ്റിപ്പോയാ?" "പിന്നെ മൊലയ്ക്കും ചന്തിക്കും പിടിച്ചെന്ന് വച്ച് വയറ്റിൽ ഒണ്ടാകുവോ?" "ചുമ്മാ കള്ളം പറയല്ലേ പെണ്ണെ!" അഫ്രീൻ ശബ്ദമുയർത്തി. "മോട്ടോർ ഷെഡിന്റെ അടുത്ത് ആരും വരില്ല.മതിലും വാഴേം കാരണം ആരും ഒന്നും കാണത്തും ഇല്ല...” അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിക്കൊണ്ട് അഫ്രീൻ തുടർന്നു. “നീ ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും കഴിഞ്ഞാ അവിടുന്ന് എറങ്ങി വന്നേ! എന്നിട്ട് ചുമ്മാ പിടുത്തവും ഞെക്കും മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ