Chapter Title : മലയോരങ്ങളിൽ ? [സണ്ണി]

എനിക്ക് തോന്നുനില്ല... എന്നോടും ചേച്ചിയോടുമൊക്കെ എന്തോ വെറുപ്പ് പോലെയൊക്കെ തോന്നി ഞാൻ ജനലിലൂടെ ദൂരെയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു...

“എഴുനേറ്റു കുടിച്ചേ.. യിത് .. എന്നിട്ട്  ബാക്കിയെത്ര ചെയ്യാനിരിക്കുന്നു.. ഇപ്പോ അരമണിക്കൂറേ ആയുള്ളു.. ഇനിയും ഇന്ന് തന്നെ ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂറില്ലേ ബാക്കി.." ചേച്ചി ഗ്ളാസുകൾ ടീപ്പോയിൽ വെച്ച് എന്നെ വലിച്ചഴുനേൽപിച്ചു..

എന്തോ എനിക്ക് ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് പോലും നോക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.....

“ചേച്ചി.. എനിക്കെന്തോ , വേണ്ടാരുന്നുന്നെക്കെ തോന്നുന്നു" തല കുമ്പിട്ട് സോഫയിലിരുന്ന് ഞാൻ പിറുപിറുത്തു...

“ഹ ഹ .. അതാ പറഞ്ഞത് നീ തൊടക്കമായതു കൊണ്ട് കൊറച്ച് കാര്യങ്ങള് പറയാനുണ്ടെന്ന് .നീ ചിണുങ്ങാതെ ഇത് വലിച്ച് കുടിക്കാദ്യം .."

പാലിൽ എന്തൊക്കെയോ ചേർത്ത് ഉണ്ടാക്കിയ സാധനം എന്താന്ന് തിരിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും നല്ല രുചിയുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആർത്തിയോടെ വലിച്ച് കുടിച്ച് ഏമ്പക്കം വിട്ട് ദൂരേയ്ക്ക് നോക്കി സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു..

“എടാ മോനെ..ഞാൻ ഒന്ന് രണ്ട് കാര്യങ്ങള് പറയാം.. നീചുമ്മ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചേക്കണേ..." ചേച്ചിയെന്റെ അടുത്തിരുന്ന് ഇടതു കൈ എന്റെ കാൽ മുട്ടിന് മുകളിൽ വെച്ച് വലതു കൈയ്യിലെ വളകളിളക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി..

“നിനക്ക് പോയിക്കഴിയുമ്പോർ ഓരോന്ന് തോന്നും എന്ന് ഞാമ്പറഞ്ഞില്ലേ.. അതായിത്.... , കാരണം ചെറുപ്പം തൊട്ടെ പാടില്ല പാടില്ലയെന്ന് പഠിപ്പിച്ച് വെച്ച കാര്യം ആദ്യമൊക്കെ ചെയ്യുമ്പോൾ തോന്നുന്ന കാര്യമാ ഇത്.. ചില കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവസാനം ചെയ്യുമ്പോൾ വരെ ഇത് തോന്നും..

നമ്മളോടും കൂടെ ചെയ്തവരോട് വരെ വെറുപ്പ് തോന്നി ഓരോരുത്തൻമാരൊക്കെ കാണിച്ച് കൂട്ടുന്നത് നീ കണ്ടിട്ടില്ലേ.. എല്ലാവർക്കും വേണം താനും, പക്ഷെ സമൂഹത്തിന്റെ മുൻപിൽ എന്തോ ഒരു വേണ്ടാതീനമാണ് പലർക്കും....." നീണ്ട പ്രഭാക്ഷണം ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് നിർത്തി ചേച്ചി എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി.. ചേച്ചി എന്തോ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം പറയുന്ന പോലെ തോന്നി ഞാനും ഒരു വിഷാദ ഭാവത്തിൽ ചേച്ചിയെ നോക്കിത്തുടങ്ങി.. പക്ഷേ മുഖത്ത് ഋഷിയുടെ ശാന്തത കളിയാടിയ ചേച്ചിവീണ്ടും തുടർന്നു..

“ഡാ.. അങ്ങനെ ഉറച്ചു പോയ വേണ്ടാത്ത തോന്നലുകൾ പാല് പോയിക്കഴിയുമ്പോൾ തികട്ടി വരുന്നതാണ്.. പക്ഷെ പലർക്കും ശീലം ആവുമ്പോൾ മാറ്റം വരും.. നീ ആദ്യമൊക്കെ വാണം വിട്ടപ്പോൾ