Chapter Title : മലയോരങ്ങളിൽ ? [സണ്ണി]

ഇതുപോലെ തോന്നിയിട്ടില്ലേ.. പിന്നെ ശീലമായപ്പോൾ മറ വേണെങ്കിലും പഴയ പോലെ ‘വേണ്ടാരുന്നു '.. എന്നൊരു തോന്നൽ ഇല്ലല്ലേ.. ങ്ങേ... ഇല്ലേ.." ചേച്ചിയെന്റെ മുഖത്തേക്ക് സാകൂതം നോക്കി ചോദിച്ചു..

“ശ.. ശരിയാ ... ചേച്ചി.. ഇപ്പോ ചെയ്യാതെ പിടിച്ച് നിർത്തിയാലാ ഒരു കുറ്റബോധം" ആദ്യമായി ഒരു പെണ്ണ് വാണമടിയെക്കുറിച്ചൊക്കെ പറയുന്നത് കേട്ട് എന്റെ മുഖത്തൊരു കൗതുകച്ചിരി വിടർന്നു..

“ങ്ങാ.. എന്നാ നീ ഭാഗ്യവാനാ..എല്ലാരും അങ്ങനെ ആവണന്നില്ല... ഈ പള്ളീം പട്ടക്കാരുമായി നടക്കുന്നോരും ചില പോലീസ് പട്ടാളം കാരും അങ്ങനെ ചിലർക്കൊക്കെ ഇത് നേരെ തിരിച്ചാ പലപ്പോഴും... പക്ഷേ വാണം വിടുമ്പോൾ നിനക്ക് മാറ്റം ഉണ്ടായെങ്കിൽ ഇതും മാറും ... നീ പേടിക്കണ്ട ന്നോർമലാ..." ചേച്ചിയൊന്ന് ദീർഘ നിശ്വസിച്ച് എന്റെ പുറത്ത് തട്ടി..

“തൊടക്കം ആയത് കൊണ്ട് മാത്രം അല്ല.. ഇത്  കൂടി ഉദേശിച്ചാ മൊലേലൊരച്ച് നിന്റെ പാല് ഞാൻ വേഗം കളഞ്ഞത്.. നിനക്ക് സാമാനത്തിൽ കേറ്റാൻ കൊതി ണ്ടാർന്നു എന്നറിയാം. പക്ഷേങ്കില് അത്രയും പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റില്ലാത്തത് മാത്ര വല്ല ..അതു കൂടി പെട്ടന്ന് വലിച്ച് വാരിചെയ്തിട്ട് പോയാൽ നിനക്ക് ഭയങ്കര കുറ്റബോധം കേറി..അടുത്തൊന്നും ചെയ്തില്ലാന്ന് വരും..മാത്രവല്ല എന്നോട് നിനക്ക് പുച്ഛവും പിന്നെ കണ്ടിട്ട് മിണ്ടിപോലുമില്ലാന്ന് വരും... ഇവിടെ ചാകാറായ ചില പോലീസ് തായോളികളൊക്കെ അങ്ങനാ..."

ചേച്ചിയുടെ വായിൽ നിന്ന് ആദ്യമായൊരു കട്ടത്തെറി കേട്ട് ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി..

“ഹി ഹി .. മോനെന്റെ തെറി കേട്ട് പേടിച്ചോ..ഇതൊന്നുമല്ല നല്ല മാല പോലെ പറയാനറിയാം.. ഇവിടെ പലർക്കും പല ദിവസങ്ങളിലും കളിയ്ക്കുമ്പോ എന്റെ തെറിമാല കേട്ടില്ലേ പാല് പോലും  വരത്തില്ല."

ചേച്ചി ഓർത്തോർത്ത് ചിരിച്ചു…

“ങ്ങാ..ഞാൻ മോന്റെ ആന്റിയമ്മയായി നിന്നത്ഇപ്പോ മോന് മനസിലായില്ലേ.. മോൻ കിളുന്ത് പയ്യനാ, അപ്പോ നമ്മള് കൊച്ച് കുട്ടികളെപ്പോലെ വാത്സല്യത്തിൽ മുക്കി പഠിപ്പിക്കണം... ശരിക്കും എനിക്കു മാത്രവല്ല എല്ലാർക്കും പിള്ളാരെ ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടമല്ലേ.. അല്ലേടാ.." ചേച്ചി വീണ്ടും പഴയ വാത്സല്യത്തോടെ കവിളിൽ തലോടി...

“പക്ഷേ നമ്മളെന്നും പിള്ളേരായി ഇരിക്കത്തില്ലല്ലോ... ഇനി വളരേണ്ടേ.. അപ്പോ ആദ്യത്തെ നാണവും പേടിയുമൊക്കെ മാറിക്കഴിഞ്ഞാ ഞാൻ നിന്റെ ചേച്ചിയമ്മയാ.. പിന്നെ