Chapter Title : മനം മയക്കും രാത്രികൾ [ആഷിഖി]

എന്നെ വീണ്ടും സ്വബോധത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു.

"ഇച്ചിരി വെള്ളം.... " ഞാൻ പിറുപിറുത്തു..

ഒരു കുപ്പി വെള്ളം അകത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് നോർമലായത്. ആം റെസ്റ്റിൽ കൈ അമർത്തി ഞാൻ ഉയർന്നു പൊങ്ങി. യാത്രക്കാർ എനിക്ക് വഴി നൽകി... പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു പാസഞ്ചർ മറ്റൊരാളോടായ് എന്താ പറ്റിയതെന്ന് ചോദിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു

"അറിയില്ല ആരോ മരണപ്പെട്ടതാണെന്ന് തോന്നുന്നു..."

പുറത്ത് സുഹൃത്ത് സമീർ എന്നെയും കാത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവനാണ് എന്നും എന്നെ കൂട്ടാൻ എയർപോർട്ടിൽ വരാറുള്ളത്. അപ്പോഴൊക്കെ അവനിൽ തിളങ്ങുന്ന മുഖകാന്തി ഇന്നില്ല.. അവന്റെയും കൂടെ ഉമ്മയാണല്ലോ...

"പോയല്ലേ...?" ഞാൻ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ട് കാറാൻ തുടങ്ങി... അവനും എന്നെ പിടിച്ചമർത്തി ഒന്നും പറയാനാവാതെ നിൽക്കുകയാണ്.. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം അവൻ എന്നെയും വലിച്ചു വണ്ടിയിൽ കേറ്റി ഇരുത്തി ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലേക്ക് നീങ്ങി...

"ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാവണമായിരുന്നു സമീറേ . എനിക്ക് വല്ലാത്ത നിസ്സഹായത തോന്നുന്നു."

"നീ അതോർത്തു വിഷമിക്കാതെ ബഷീറേ... അറിഞ്ഞ ഉടനെ നീ ഓടിയെത്തിയില്ലേ. എല്ലാം പടച്ചവന്റെ വിധി ആണെന്ന് കരുതിയാൽ മതി.. ഒന്നും നമ്മളെ കയ്യില്ലല്ലോ..."

"കുടുംബത്തെ എങ്ങനെ നേരിടണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല സമീറേ... ഞാൻ തകർന്നുപോവുകയാണ്."

"ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്റെ കൂടിയില്ലേ ബഷീറേ... നീ മനസിന് ധൈര്യം നൽകൂ... എല്ലാം ശെരിയാവും... " സമീർ എനിക്ക് നൽകുന്ന പിന്തുണ എനിക്ക് അത്രമേൽ ആശ്വാസമായി തോന്നുകയാണ്.. ഞാൻ കമറുവിനെ കുറിച്ചോർത്തു.. അവൾ ഒറ്റക്കായിപ്പോയോ...? എല്ലാം നോക്കി വേണ്ടത് പോലെ ചെയ്യാൻ ആരാ ഉണ്ടാവുക... മക്കൾ എന്തെടുക്കുകയാവും...?? എന്റെ ചിന്തകൾ കാടുകയറി... വീണ്ടും വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരയാൻ തോന്നി...