Chapter Title : മനപ്പൂർവ്വമല്ലാതെ 2

അറിഞ്ഞു,

ആ ഒരു മാസത്തിൽ എപ്പഴെല്ലാമോ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഉറക്കേ അനുവിനെ വിളിച്ചു നിലവിളിച്ചിരുന്നതല്ലാതെ വേറൊന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല..!

ഞാൻ തിരിച്ചു വീണ്ടും എന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു,

പക്ഷെ സ്കൂളിലേക്കുള്ള എന്റെ പോക്ക് മാത്രം അസഹനീയമായിരുന്നു,

എന്നോട് പിന്നെ അങ്ങോട്ട് വരണ്ട എന്ന് ഹെഡ്മാസ്റ്ററും പറഞ്ഞു,

പരീക്ഷ എഴുതാൻ മാത്രം ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോയി,

എങ്ങനെയെല്ലാമോ ഞാൻ പത്താം തരാം പാസ്സായി,

എനിയ്ക്കു പിന്നെയും  പഠിക്കാൻ യാതൊരു തല്പരയാവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല,

പക്ഷെ അച്ഛന്റെ നിർബന്ധം സഹിക്കവയ്യാതെ,

അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ പോയി നിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു പോളിടെക്‌നിക്‌നിക്കിൽ ചേർന്നു,

ഒരു ഗവണ്മെന്റ് കോളേജായിരുന്ന അവിടെ മാസത്തിൽ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിവസങ്ങൾ മാത്രമേ ക്‌ളാസ് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു,

എനിയ്ക്കും അത് സൗകര്യമായി,

ഞാനും എന്റെ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള നിമിഷങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഉൾവലിഞ്ഞു,

പക്ഷെ സത്യത്തിൽ ഞാൻ ഒരിക്കൽ പോലും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല,

എന്നെ തഴുകുന്ന ഈ കാറ്റിലും,

എന്നെ തൊടാതെ തൊടുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ മറ്റു പലതിലും ഞാൻ വേറെ ആരെയോ  എപ്പോഴും അറിഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു,

ഞാൻ പലപ്പോഴും ആത്മഹത്യയെ പറ്റി ചിന്തിച്ചതാണു,

പക്ഷെ അവൾക്കു കൊടുത്ത വാക്കു എന്നെ പിന്നിലേയ്ക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവളെ വേഗം കാണാനായി ഞാൻ ഓടിച്ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ ചിലപ്പോ എന്നോട് മിണ്ടാതെ പിന്നെയും അകന്നു പോയിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നാലുള്ള എന്റെ ഭയമായിരുന്നു ഏറ്റവും വലുത്, വാശിയുടെ കാര്യത്തിൽ അവൾ ഒരു തരത്തിലും വിട്ടു കൊടുത്തിരുന്നില്ല

ഞാൻ എങ്ങനെയെല്ലാമോ എന്റെ മൂന്നുവർഷ ഡിപ്ലോമ പൂർത്തിയാക്കി,

അതും ഉയർന്ന മാർക്കോടെ,

എനിക്ക് ഒരുപാട് കമ്പനികളിൽ ജോലി അവസരം കിട്ടിയെങ്കിലും ഞാൻ ഒരു എം.ൻ.സി യുടെ