Chapter Title : മനയ്ക്കലെ വിശേഷങ്ങൾ 14 [ Anu ]

കൂടി വയ്യ.. ഇനി ആ രതീഷേട്ടൻ വരുവായിരിക്കോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ ഞാൻ എന്താ ഇനി ചെയ്യാ അന്ന് നിന്നു കൊടുത്ത പോലെ ഒരിക്കലും ഇനി ഉണ്ടാവരുത് ഇനി ഒരിക്കലും എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റില്ല എന്റെ മനുവേട്ടനെ മറന്നു മായ ജീവൻ പോയാലും ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ല ആരു വന്നാലും പോയാലും ഇനി മായയ്‌ക്ക് ഒന്നുമില്ല മായ മനുവേട്ടന്റെ മാത്ര ഇ ശരീരവും മനുവേട്ടനു മാത്രമുള്ളതാ അതില് വേറെ ആർക്കും അവകാശമില്ല രതീഷേട്ടൻ അല്ല ആരു വന്നാലും ഇനി മായ തളരില്ല അത് ഉറപ്പാ...

നൂറു കൂട്ടം ചിന്തകൾ അവളുടെ ഉള്ളിലുടെ മാറി മറിഞ്ഞു...

ആകാശം ഇരുണ്ടു പതിയെ പെരു മഴ മനയ്ക്കൽ തറവാട്ടിലെ പുൽനാമ്പുകളെ കുളിരണിയിച്ചു കൊണ്ട് പെയ്‌തിറങ്ങി...

കുട്ടികളൊക്കെ ഉറങ്ങിയെന്നു കണ്ടപ്പോ രാവിലത്തെ രഘുവിന്റെ കുണ്ണ കേറാതെ കടി മുട്ടിയിരിക്കുന്ന സരസ്വതിയ്ക്കു ആ തണുപ്പിന് പുതച്ചു കിടന്നപ്പോൾ രാവിലെ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു ആകെ ഒന്ന് പെരുത്തു കയറി...

"മോഹനേട്ടാ.. ദേ മനുഷ്യ"

കടി മുറ്റിയ സരസ്വതി മെല്ലെ ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ മോഹനനെ ഒന്ന് തട്ടി വിളിച്ചു..

"എന്താടി സരസു നിനക്ക് ഉറക്കമൊന്നുമില്ലേ"

മോഹനൻ ഉറക്കപ്പിച്ചോടെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു കുർക്കം വലിക്കാൻ തുടങ്ങി....

നാശം ഇയാളെയൊക്കെ എന്തിനു കൊള്ളാം ഈശ്വരാ കടി കേറിയിട്ടു വയ്യല്ലോ എന്താ ഇപ്പൊ ചെയ്യാ പിടിച്ചു നിൽക്കാനും പറ്റണില്ല നാശം കുർക്കം വലിച്ചു ഉറങ്ങുന്നത് നോകിയെ അയാൾക്കു തോന്നുമ്പോ മാത്രം സുഖിച്ച മതിയോ എന്തു ചെയ്യും ഇനി ആ രഘു ഉറങ്ങി കാണുവോ മെല്ലെ കേറി ചെന്നാലോ അവന്റെ തടിയൻ കുണ്ണ കേറിയാലേ ഇനി ഇതിനു ശമനം കിട്ടു...

മെല്ലെ മനസ്സിൽ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് സരസ്വതി തന്റെ പൂറിലെ തരിപ്പ് സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ ശബ്ദം ഉണ്ടാകാതെ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു...

കുർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്ന മോഹനൻ സരസ്വതി എഴുന്നേറ്റത്തു പോലും അറിഞ്ഞില്ല...

പിള്ളേര് ആണെങ്കിൽ നല്ല ഉറക്കവും ...

പിന്നെ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ സരസ്വതി അത് തന്നെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു മെല്ലെ തന്റെ സാരി നേരെ ആക്കി പതിയെ ആ വാതിൽ