Chapter Title : മനീഷ 3 [കൊച്ചുകാന്താരി]

താമസിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതിഫലമായി അവള്‍ അത് കരുതത്തില്ലേ?' 'ചേച്ചി അങ്ങനെയൊന്നും വിചാരിക്കത്തില്ല. അമ്മയ്ക്ക് വയ്യെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ചേച്ചിയോട് ചോദിക്കട്ടേ?' 'അത് വേണ്ട. നിനക്ക് അത്ര നിര്‍ബ്ബന്ധമാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അവളോട് പറയാം.' അത് കേട്ട ഞാന്‍ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളില്‍ മാറി മാറി ഉമ്മ വച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ എന്റെ മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ചേച്ചി താഴേയ്ക്ക് വന്നപ്പോള്‍, അമ്മ ഈ കാര്യം ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു. ചേച്ചി സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതം മൂളി. ചേച്ചി വരുന്നത് കണ്ട ഞാന്‍, എന്റെ മുറിയില്‍ മറഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് അവരുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു. 'അതിനെന്താ ആന്റീ. എനിക്കറിയാവുന്ന ഏത് സംശയവും മോള്‍ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാന്‍ സന്തോഷമേ ഉള്ളു.' അമ്മ ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ - 'നീ കണക്കിലെ സംശയം മാത്രം പറഞ്ഞു കൊടുത്താല്‍ മതി. അല്ലാതെ നിനക്ക് അറിയാവുന്നതെല്ലാം അവള്‍ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കണ്ട.' ചേച്ചിയും അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു. 'ആന്റിക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.' 'അത് പിന്നെ അങ്ങനെയല്ലേ. എന്നും ഒരേ ഹോട്ടലിലെ ആഹാരം കഴിച്ചാല്‍ മടുക്കും. അപ്പോള്‍ ഹോട്ടല്‍ ഒന്നു മാറാന്‍ തോന്നും.' 'എനിക്ക് എന്റെ പൊന്നാര ആന്റിയെ അങ്ങനെ മടുക്കുമോ?' 'നീ എന്നെ സോപ്പിടുകയൊന്നും വേണ്ട.' 'സോപ്പൊന്നും അല്ല ആന്റീ.' 'പിന്നേ, അവള്‍ കൊച്ചു കുട്ടിയാ. അവള്‍ക്ക് ഇങ്ങനത്തെ കാര്യങ്ങളൊന്നും അറിയില്ല.' 'ആന്റീ, അണ്ണാന്‍ കുഞ്ഞിനെ ആരെങ്കിലും മരം കേറ്റം പഠിപ്പിക്കണോ?' 'നീ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് നീ മരം കേറ്റം പഠിപ്പിച്ച ലക്ഷണം ഉണ്ടല്ലോ.' 'ഇല്ല ആന്റീ. എനിക്ക് എന്റെ ആന്റി ഇല്ലേ. പിന്നെന്തിനാ ഞാന്‍ വേറേ പോകുന്നത് ?' 'അല്ല