Chapter Title : മനീഷ [പ്രസാദ്]

ഞാനാണ് ആ നിര്‍ദ്ദേശം മുന്നോട്ട് വച്ചത്. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ആകെ ഞാനും അമ്മയും മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. രണ്ട് നിലയുള്ള ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍, താഴെ രണ്ട് ബഡ് റൂമും, മുകളില്‍ ഒരു ബഡ് റൂമും, ഒരു സ്റ്റഡി റൂമും, ഹാളുമാണ് ഉള്ളത്. ഞാനും അമ്മയും താഴത്തെ മുറികളിലാണ് കിടക്കുന്നത്. മുകളിലത്തെ മുറികള്‍ അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് ആ ചേച്ചിയെ അവിടെ താമസിപ്പിക്കാം. എനിക്ക് ഒരു കൂട്ടും ആകുമല്ലോ എന്ന് ഒരു നിര്‍ദ്ദേശം ഞാന്‍ മുന്നോട്ട് വച്ചു. അമ്മ കുറച്ച് സമയം ആലോചിച്ചു. പിന്നെ അതിന് സമ്മതം മൂളി. അങ്ങനെ, തൊട്ടടുത്ത ഞായറാഴ്ച, മനീഷ ചേച്ചി കൂടും കുടുക്കയും എല്ലാം എടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് താമസം മാറ്റി. ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന മുകളിലത്തെ മുറിയില്‍ ചേച്ചിയെ ആക്കി. എന്നും രാത്രി അമ്മയും ചേച്ചിയും കൂടി, അമ്മയുടെ മുറിയില്‍ ലാപ്‌ടോപ്പ് വച്ച് ആഫീസ് ജോലിയില്‍ മുഴുകിയിരിക്കും. ഞാന്‍ എന്റെ മുറിയില്‍ പഠിത്തവും. മിക്ക ദിവസവും ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴും അവര്‍ അവിടെ ജോലിയില്‍ ആയിരിക്കും. ചില രാത്രികളില്‍, ഇടയ്ക്ക് ഞാന്‍ ഉണരുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ മുറിയില്‍ സംസാരവും, ചിരിയുമൊക്കെ കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. ഞാന്‍ അത് ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പോയില്ല. അങ്ങനെ ഏതാണ്ട് ഒരു മാസത്തോളം കടന്നു പോയി. അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷം, വളരെ അപൂര്‍വ്വമായേ അമ്മ ചിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളു. പക്ഷേ, മനീഷ ചേച്ചി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ താമസം ആയതിന് ശേഷം, പഴയ സന്തോഷവും, പ്രസരിപ്പും എല്ലാം തിരികെ കിട്ടി. മനീഷ ചേച്ചിയോട് ഞാന്‍ അത് പറയുകയും ചെയ്തു. 'ചേച്ചി എന്ത് മാജിക്ക് കാണിച്ചിട്ടാ എന്റെ അമ്മയെ വീണ്ടും പഴയ നിലയില്‍ ആക്കിയത്?' 'അതെന്താ മോളേ?' 'ചേച്ചീ, എന്റെ അച്ചന്‍ മരിച്ചതിന് ശേഷം അമ്മ മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിക്കുന്നത് ചേച്ചി ഇവിടെ താമസം ആക്കിയതിന് ശേഷമാണ്.' 'എന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു മാജിക്കും ഇല്ല മോളേ. അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാന്‍ ആരും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് അമ്മ അങ്ങനെ ആയത്.' 'ഇവിടെ ഞാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ ചേച്ചീ. ഞങ്ങള്‍ നല്ല കൂട്ടുകാരെ പോലെ അല്ലേ കഴിഞ്ഞത്. പിന്നെന്താ?' 'മോളേ, അത് ഒരു അമ്മയ്ക്ക് മോളുമായി പങ്ക് വെക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ ഒരു പരിധി ഉണ്ട്. പക്ഷേ, മറ്റൊരു സ്ത്രീ ആകുമ്പോള്‍ ആ വേലിക്കെട്ട് ഇല്ലാതെ ഇടപഴകാന്‍ പറ്റും.' 'ഏതായാലും ചേച്ചി, എനിക്ക് എന്റെ പഴയ അമ്മയെ തിരികെ തന്നു. ഒത്തിരി നന്ദി ഉണ്ട് ചേച്ചീ.' 'ആഫീസിലും എല്ലാവരും