Chapter Title : മണിക്കുട്ടി

സമയത്തിനു വരത്തില്ല. ഞാനവളെ എന്നേ പറഞ്ഞു വിട്ടു

‘അതുവേണ്ടായിരുന്നു.പാവം സരിതച്ചേച്ചി”

“അതു പോട്ടെ; നീ അകത്തുവാ“ ഞാനവളെ അകത്തെ മുറിയിലേയ്ക്കു ക്ഷണിച്ചു. മടി അഭിനയിച്ച് അവൾ വന്നു. ‘വാടാ കണ്ണാ..ഒന്നു കെട്ടിപ്പിടിക്കട്ടെ നിന്നെ.എത്ര നാളായി” ഞാൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ വണ്ണമുള്ള ദേഹത്തൊട്ടി നിൽക്കാൻ നല്ല സുഖം. അവളുടെ മാറിടം എന്റെ മാറോടൊട്ടി നിന്നു. ഞാൻ അവളുടെ പുറകിലൂടെ കയ്യാടിച്ച് അവസാനം അവളുടെ രണ്ടു കുണ്ടികളും കൈകൊണ്ടു പൊത്തിപ്പിടിച്ചു് അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

“ശ്ശോ..ഒന്നു പതുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിക്കു സാറേ, നോവുന്നു”. അവൾ പരിഭവിച്ചു. പത്തുമിനിട്ടോളം ഞാൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. ഒത്തിരി നാളായിട്ടു. ഈ പൂമേനിയുടെ ചൂടനുഭവിച്ചിട്ടു.

‘വന്ന കാര്യം പറയാൻ എന്നോടൊന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ” പിടിവിട്ടു മാറിനിന്നു മണിക്കുട്ടി ചോദിച്ചു.

‘എന്താടാ കണ്ണാ?”

‘പിന്നേ..ഞാൻ പഴയ മണിക്കുട്ടി അല്ല. ‘മണിക്കുട്ടീ’ എന്നൊക്കെ വിളിച്ചോ, പക്ഷെ ഞാൻ പഴയ ആളല്ല” “പിന്നെ ആരാ?” ഞാൻ ചിരിച്ചു. “ഞാനിപ്പം സൗമ്യയാ; പഴയപോലെ മസ്സാജും മറ്റു ചീത്ത പരിപാടീം ഒന്നും പറ്റുകേല; അത്യാവശ്യം ഇതുപോലെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചോ, തോളത്തു കൈവച്ചോ.അതൊന്നും തെറ്റല്ല; മറ്റൊന്നും സമ്മതിക്കുകേല; മനസ്സിലായോ ചെറുക്കാ? സമ്മതിച്ചോ? അവൾ എന്റെ കവിളിൽ നുള്ളി ചോദിച്ചു. അവളെന്റെ കൈപിടിച്ചു. ‘കയ്യേലടിച്ചു സത്യം ചെയ്യേ”

‘സൗമ്യേ..എനിക്കെന്റെ പഴയ മണിക്കുട്ടിയെ വേണം.” ‘എന്നാലേ, ഞാനിപ്പം പോകും” അവൾ കുടയും ബാഗുമെടുത്തു. ‘അങ്ങനെ പോകല്ലേ കണ്ണാ’ ഞാനവളെ തടഞ്ഞു. “എനിക്കു സ്നേഹമുള്ളതുകൊണ്ടല്ലോ നിന്നെ ഇങ്ങനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതും മറ്റും; നീയില്ലാഞ്ഞു എത്ര നാളാ ഞാൻ വിഷമിച്ചതെന്നറിയാമോ..

‘സത്യമാണോ? എന്നെ ശരിക്കും അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?”

“അതേടാ മുത്തേ” ഞാനവളെ വീണ്ടും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.