Chapter Title : മണിക്കുട്ടി

“നിസ്സാര കാര്യം പറഞ്ഞു നീ ഇങ്ങനെ എന്നെ വിട്ടു പോകരുതു; നിനക്കെന്നെ ഇഷ്ടമല്ലേ?”

“ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്കു…”

‘വാക്കും നോക്കുമൊന്നും വേണ്ടെടാ; നമ്മൾ തമ്മിൽ സ്നേഹമുള്ളപ്പോൾ പിന്നെന്തു വാക്കു? അതെന്താ ആ പ്രമോദ് അറിയുമെന്നു വച്ചാ ഈ പേടി?”

‘ഏയ്ക്ക്..അവൻ എന്റെ കാമുകനൊന്നുമല്ല; വെറും ഫ്രണ്ടാ; എനിക്കാരേയും ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമില്ല”

“അല്ല, സത്യം”

“പിന്നെ നിനക്കെന്താ പ്രശ്നം?” “അതു.ഇതൊക്കെ ചെയ്താൽ ഞാൻ ചീത്ത പെണ്ണാണെന്നു പറയും, ആളുകൾ”

“സരിതയല്ലേ..അവളോടു പോകാൻ പറ്

‘എന്നെക്കണ്ടാൽ ചീത്ത പെണ്ണാണെന്നു തോന്നുമോ? സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയിട്ടു. സത്യം പറ്

‘എന്താടാ മണിക്കുട്ടീ ഇതു്? നീ എത്ര നല്ലവളാ..ആരും അങ്ങനെ ചിന്തിക്കത്തില്ല. പിന്നെ.നമ്മൾ രണ്ടും മാത്രം.വേറേ ആരുമായും ചെയ്യല്ലേ..തൊട്ടും പിടിച്ചും ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യാൽ അതൊന്നും ഒരു ചീത്ത കാര്യമല്ല പെണ്ണേ”

‘എന്നെ പെണ്ണേന്നു വിളിക്കല്ലേ, എനിക്കതിഷ്ടമല്ല.പിന്നെ..വേണ്ടാത്തതൊക്കെ ചെയ്താലേ, എന്റെ ബോധം പോകും; അതറിയാമല്ലോ; എനിക്കങ്ങനെ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ആ സിനിമയിലെ വില്ലൻ എന്നെ കൊല്ലാൻ വരുന്നപോലെ തോന്നും. അതുകൊണ്ടു അരുതാത്ത കാര്യം ചെയ്യാനും തോന്നത്തില്ല.” “ഇതു വേണ്ടാത്ത കാര്യമൊന്നുമല്ല; അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ലോകത്തിൽ ആരും ജനിക്കില്ലല്ലോ മോളെ..കല്യാണം കഴിയുന്നതിനു മുമ്പു നിന്റെ ഈ പേടിയൊക്കെ മാറ്റണ്ടേ? കല്യാണം കഴിച്ചിട്ട് നിന്റെ മണവാളൻ നിന്നെ ഓരോന്നു ചെയ്യുമ്പം നിന്റെ ബോധമൊക്കെ പോയാലത്തെ കഥ എന്തായിരിക്കും? അയാൾ എന്നെപ്പോലെ ക്ഷമയൊന്നും കാണിക്കില്ല; നിന്നെ വീട്ടിൽക്കൊണ്ടാക്കി അയാളു പോകും. മണിക്കുട്ടി. ഇതു സീരിയസ് പ്രശ്നമാ.നിനക്കുവേണ്ടിയാ ഞാനിതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്.എപ്പഴും പേടിച്ചിരുന്നാ മതിയോ? ഇപ്പൊഴാകുമ്പം നീയും ഞാനും മാത്രമേ കാര്യം അറിയൂ. ഇതിലും നല്ല സന്ദർഭം നിനക്കിനി കിട്ടുല്ല. ബോധം പോകാതെ ഞാൻ നോക്കാം;