Chapter Title : മണിക്കുട്ടന്റെ പാറുക്കുട്ടി-5

ടേബിളിൽ എത്തി... അവരവരുടെ പാത്രങ്ങളെടുത്ത് തുറന്ന് കറികളൊക്കെ എടുത്ത് പുറത്ത് വച്ചു.... മുരിങ്ങാക്കോലും തക്കാളിക്കറിയും... പിന്നെ ഉരുളക്കിഴങ്ങ് ഒലത്തിയതുമായിരുന്നു കറികൾ... പാർവ്വതി ഡൈനിംഗ് ടെബിളിന്റെ തലഭാഗത്തും അവർ രണ്ടുപേരും മേശയുടെ ഇരുപുറത്തുമായിരുന്നു ഇരുന്നത്...

“ഞാനിന്ന് എന്റെ മോന്റെ കൂടെ ഇരുന്നാ ഉൂണ് കഴിക്കുന്നത്...” എന്നു പറഞ്ഞ് പാർവ്വതി എഴുന്നേറ്റ് കുട്ടന്റെ ഇടതു വശത്തുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു... എന്നിട്ട് അവളുടെ കസേര അവന്റേതിനോട് അടുപ്പിച്ചിട്ടു.... കുട്ടന് അത് വല്യ സന്തോഷമായി... കുട്ടന്റെ മുഖത്തെ പ്രസന്നത കണ്ടപ്പോൾ സന്ദീപും സന്തോഷിച്ചു... എന്നാലും അവൻ ചുമ്മാ ചോദിച്ചു...

“അമ്മേ....കുട്ടനാണോ ഞാനാണോ അമ്മേടെ മകൻ...”

“സംശയമെന്താ... ഇൌ പുന്നാരക്കുട്ടൻ തന്നെ...” അവൾ വാൽസല്യത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്ത് തലോടിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു...

“എന്റെ സന്ദീപേ... കുറച്ച് ദിവസങ്ങളല്ലേ എനിക്കീ അമ്മയെ സ്വന്തമായി കിട്ടൂ... നിന്റെ കൂടെ എപ്പോഴുമില്ലേടാ...” അവൻ തെല്ലു സങ്കടത്തോടെ അവളുടെ മേലേക്ക് ചാരിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവനെ സങ്കടപ്പെട്ട് കാണാൻ ഇഷ്ടമില്ലാത്തതിനാൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് വിഷയം മാറ്റി.

“ നല്ല വിശപ്പില്ലേ...നമുക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം... എന്റെ കറികൾ കൂടി മോനെടുത്തോ...” എന്നു പറഞ്ഞ് അവളുടെ കറികളുടെ പകുതിയും അവനു കൊടുത്തു.

“ ഇതെന്താ അമ്മയുടെ പാത്രത്തിൽ കറികളൊന്നും ഇല്ലല്ലോ... അമ്മയ്ക്ക് പച്ചയ്ക്ക് ഉണ്ണാനാണോ ഇഷ്ടം...” അവൻ അവളുടെ പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട മാത്രയിൽ അവൾക്ക് ഇതെവിടേയോ കേട്ടിട്ടുള്ളതു പോലെ തോന്നി... പണ്ട് തന്റെ കൂടെ പഠിച്ച സാറാമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നതാണ് ഇൌ ഡയലോഗ്... ഇതൊരു മറിച്ചു ചൊല്ലാണ്... പച്ചയ്ക്ക് ഉണ്ണുന്നതാണോ ഇഷ്ടം എന്ന് വച്ചാൽ ഉച്ചയ്ക്ക് പണ്ണുന്നത് ഇഷ്ടമാണോ എന്നാണ്