Chapter Title : മണിമലയാർ 2 [ലോഹിതൻ]

മനസുകൾ തുറന്ന് കാണട്ടെ അവർ....

കുളിച്ചു കയറി കൈലി ഉടുത്ത ശേഷം കൈകൾ രണ്ടു വശത്തെക്കും വിരിച്ചു പിടിച്ചിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു...

തണുക്കുന്നു.."

അവൾ ആ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി അവനെ ഇറുക്കി കെട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു...

തണുപ്പ് പോകാൻ ഈ ചൂട് മതിയോ.."

" ങ്ങുഹും ധാരാളം.. പക്ഷേ എനിക്ക് തണുക്കുമ്പോൾ ഒക്കെ ഈ ചൂട് കിട്ടുമോ.. "

" ങ്ങു ഹും.. മരിക്കുവോളം....

ഊണു കഴിക്കുമ്പോൾ ശോഭന രണ്ടു പേരെയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി...

ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ ശോഭന മൈക്കിളുമായുള്ള പ്രേമ കാലത്തെ പറ്റി ഓർത്തു...

ഒന്നു കാണാൻ പോലും എത്ര പ്രയാസപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്... സംസാരിക്കാനുള്ള അവസരം അപൂർവം..

എങ്കിലും എനിക്ക് വിശ്വാസമായിരുന്നു എന്റെ സ്നേഹം പാഴാകില്ല എന്ന്..

സംസാരിക്കാൻ കിട്ടിയ അവസരത്തിലൊക്കെ അച്ചായന്റെ ധൈര്യവും ചങ്കൂറ്റവും എന്നിലെ വിശ്വാസത്തെ കൂടുതൽ ബാലപ്പെടുത്തി...

അന്നത്തെ തന്റെ മാനിസികാവസ്ഥയിൽ ആണ് തന്റെ മകൾ ഇന്ന്...

പ്രേമിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഒരു വേദന ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കും.. സുഖമുള്ള വേദന.....

മൈക്കിൾ അച്ചായനെ പോലെ തന്നെയാണ് റോയി.. അതേ പോലെ സ്നേഹമുള്ള മനസ്.. അതേപോലെ യുള്ള ചങ്കൂറ്റം.. കൂസലില്ലായ്മ...

അവൻ എന്റെ മോളേ കൈവിടില്ല.. ഞങ്ങളെയും.. ആശ്വാസത്തോടെ ശോഭന ഉറങ്ങി...

ശോഭന റോയിയെ കുറിച്ച് കരുതിയതൊക്കെ ശരിയായായിരുന്നു.. പക്ഷേ ആ ശരികൾക്കിടയിൽ പിന്നീട് ചില കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ വേണ്ടി വരും എന്ന് അപ്പോൾ അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു..

പിന്നീടുള്ള റോയി വീട്ടിൽ ഉള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ പ്രേമം അതിന്റെ പീക്ക് പോയിന്റിൽ എത്തി..

കുളിക്കടവിലേക്ക് ആര് പോയാലും കൂടെ മറ്റേയാളും കാണും.. വീട്ടിൽ രണ്ടു പേരുടെയും സൗന്ദര്യ പിണക്കങ്ങളും ഉരുട്ടിപ്പിടിത്തവും മുറപോലെ നടന്നു...

ലില്ലി അടുത്ത് ഇല്ലങ്കിൽ റോയിയുടെ കൈകൾ സോഫിയുടെ ശരീരത്ത് എല്ലാ മേഘലക്കലിലും ഓടിയെത്തും..

അവന്റെ സാമീപ്യം പോലും അവളുടെ രഹസ്യ ഭാഗങ്ങളെ ഈറനണിയിക്കും..

ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ അതോർത്തു ലഞ്ജവിവശയാകും...

ശോഭന എല്ലാം കണ്ടിട്ടും കാണാത്തത്തപോലെ നടിക്കും...

ഒരു ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ശോഭന ചോദിച്ചു...

റോയിച്ചാ.. നിനക്ക് പത്തിരുപത്തിയഞ്ചു വയസായി കാണില്ലേ.. "

"ആയിട്ടുണ്ട്.. സ്കൂളിൽ മൈക്കിള