Chapter Title : മണിമലയാർ 3 [ലോഹിതൻ]

കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മകൊടുത്തു ശോഭന...

അപ്പോളാണ് അത് കെട്ടത്...

മ്മേ യ്യോ ഹ്ഹ...

ആദ്യം നടുങ്ങി പോയി എങ്കിലും പെട്ടന്ന് അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു...

ചെറുക്കൻ മുറി തുറന്നു...!

താനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇതുപോലെ കാറിയത് ശോഭന ഓർത്തു.. പക്ഷേ ആ നിലവിളി കേൾക്കാൻ രാപക്ഷികളും ചീവീടുകളും മിന്നാ മിന്നികളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു...

നേരം ഇരുട്ടിയപ്പോൾ സർപ്പാക്കാവിൽ വിളക്ക് വെയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാണ്..

വിളക്ക് കൊളുത്തി.. നാഗ ദേവത മാരോടും തലയ്ക്കു മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന കാർന്നോമാരുടെ ആത്മാ ക്കളോടും ക്ഷമ ചോദിച്ചു.. നേരത്തെ കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചിരുന്ന അത്യാവശ്യ തുണികൾ അടങ്ങിയ സഞ്ചി എടുത്തുകൊണ്ട് ഓടി...

അല്പ ദൂരെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന നസ്രാണി ചെറുക്കനോട് പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിക്കാൻ വേഗത്തിൽ ഓടി..

ജീപ്പിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുടെ മുഖപോലും നോക്കാതെ കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

"പോ.. വേഗം പോ... "

ഏതൊക്കെയോ റോഡുകൾ വളവുകൾ തിരിവുകൾ കവലകൾ ജീപ്പ് ഓടിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..

ഒരിടത്ത് വണ്ടി നിർത്തി..

"എന്താ.. ഇത് ഏത് സ്ഥലമാണ്.."

ഭയപ്പാടോടെ ചോദിച്ചു..

തുണി സഞ്ചി വയറ്റത്ത് ഇറുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി ആ നസ്രാണി ചെറുക്കൻ ചിരിച്ചു..എന്നെ മയക്കിയ ചിരി...

"" പേടിക്കേണ്ടാ.. നമ്മൾ ഒരുപാട് ദൂരം പിന്നിട്ടു.. ഇത് പെരുവന്തനം.. വിശക്കുന്നില്ലേ.. നമ്മൾക്ക് ഇവിടുന്നു വല്ലതും കഴിക്കാം..ഒൻപത് മണിയായി ഇനി അങ്ങോട്ട് കടകൾ ഒന്നും കാണില്ല... ഇറങ്ങ്...""

"വേണ്ട.. എനിക്ക് പേടിയാ.."

"ശരി എന്നാൽ ഇവിടെ ഇരിക്ക്.. ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വരാം.."

നാലഞ്ചു നേന്ത്രപ്പഴവും ഒരു കടലാസ് പൊതിയിൽ കുറേ തണുത്ത പൊറോട്ടയും..

അവിടെ ഇതൊക്കെയേ ഒള്ളു..."

വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ടാ.. "

പിന്നെയും ആ ചിരി..കൊല്ലുന്ന ചിരി..

നമ്മൾ എവിടെക്കാ പോകുന്നത്..? "

പറയാം.. "

വണ്ടി പിന്നെയും ഓടികൊണ്ടിരുന്നു.. തണുത്ത കാറ്റ്.. വല്ലാത്ത കുളിര്...

വണ്ടിയുടെ മുൻപിലേക്ക് നോക്കി.. റോഡ് കാണുന്നില്ല.. പുല്ലു മാത്രം..

കുറച്ചു കൂടി ചെന്നപ്പോൾ വണ്ടി നിർത്തി...

എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് ഇറക്കി...

ഇത് എവിടെയാ..? "

ഇതോ..