മഞ്ഞ്മൂടിയ താഴ് വരകൾ 11 [സ്പൾബർ]

ഈ പാറപ്പുറത്തിരിക്കാം… “

നാൻസിയും, പിന്നാലെ സൗമ്യയും ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി. കാര്യമറിയാതെ മാത്തുക്കുട്ടിയും ഇറങ്ങി.

നല്ല സുഖദമായ കാലാവസ്ഥ.
താഴ് വാരത്ത് മൂടൽമഞ്ഞ് വ്യാപിച്ച് നിൽക്കുന്നത് കാണാം. തീരെ വെയിലില്ല. നല്ലതണുപ്പും.

സൗമ്യയും നാൻസിയും പാറപ്പുറത്തേക്കിരുന്നു. മാത്തു തൊട്ടുമുൻപിൽ ജീപ്പിൽ ചാരി നിന്നു.

“മാത്തൂ… നേരത്തേ സൗമ്യ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടല്ലോ… അവള് പറഞ്ഞത് സത്യാ….ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നെ ഒരുപാടിഷ്ടാ..
ഞാനും ഇവളും കുറേ നാളായി നിന്നെയൊന്ന് സെറ്റാക്കാൻ നോക്കുന്നു… നീ ഞങ്ങളെയൊന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചത് പോലുമില്ലല്ലോടാ... ഞങ്ങളെ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേടാ….?’”

മാത്തുക്കുട്ടി അൽഭുതപ്പെട്ട് പോയി.
മണിമലയുടെ ആസ്ഥാന സുന്ദരികളായ ഈ ചരക്കുകൾ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നോ..?
തന്നെയൊന്ന് സെറ്റാക്കാൻ ഇവർ കുറേയായി ശ്രമിക്കുന്നെന്ന്…
എന്തിന്….?

രണ്ടാളും പരസ്പരം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ സെറ്റാക്കാൻ എന്തിന് ശ്രമിക്കണം..?
ഇവർക്ക് തന്നോട് പ്രേമമല്ലെന്ന് മനസിലായി.
വേറെന്ത്….?

അവൻ രണ്ടാളുടെ മുഖത്തേക്കുമൊന്ന് നോക്കി. സൗമ്യയുടെ മുഖം തുടുത്തിട്ടുണ്ട്. നാൻസിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു തരം ആർത്തിയാണവൻ കണ്ടത്.

“മാത്തൂ…. ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും പലപ്പോഴും നിന്നെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാറുണ്ട്… രണ്ടാൾക്കും ഒരുമിച്ച് നിന്നെ പ്രേമിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.. പക്ഷേ,മണിമലയിൽ ഞങ്ങളിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരേ ഒരാണ് നീയാ… അത് പ്രേമമാണോ എന്നൊന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല… എന്നാലും നിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണം..”

തുടുത്ത മുഖത്തോടെ സൗമ്യ പറഞ്ഞു.

മാത്തുക്കുട്ടി ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ജീപ്പിൽ ചാരി നിൽക്കുകയാണ്. ഈ പൂറികളിത് എന്ത് ഭാവിച്ചാ… ?

ഇത് പ്രേമമല്ല…രണ്ടാളും കൂടി ഒരാളെ പ്രേമിക്കില്ലല്ലോ… ?
ഇത് മറ്റത് തന്നെ…
എങ്കിലും ഒന്നുറപ്പ് വരുത്തണം.

“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതൊന്നും എനിക്ക് മനസിലായില്ല… ഞാനെങ്ങിനെയാ നിങ്ങൾ രണ്ടാളേയും ഒരുമിച്ച് പ്രേമിക്കുക… ?”

എന്താണവരുടെ ഉദ്ദേശം എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്താനായി മാത്തു ചോദിച്ചു.

“അതൊക്കെ നിന്റെ ഇഷ്ടം… ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടാ… അത് പ്രേമമാണോ, മറ്റെന്തിങ്കിലുമാണോ എന്നൊക്കെ നീ ആലോചിച്ചാമതി..”

നാൻസി കാര്യം വ്യക്തമാക്കി.
മാത്തുക്കുട്ടിക്ക് വ്യക്തമാകുകയും ചെയ്തു.
പൂറികൾക്ക് കഴപ്പ്തന്നെ…

എടാ ഭാഗ്യവാനേ,, എന്ന് മാത്തുക്കുട്ടി സ്വയം വിളിച്ച്‌പോയി.
ഈ രണ്ട് പൂറികളേയും ഓർത്ത് വാണമടിച്ചതിന് കണക്കില്ല.
ഇവരെ രണ്ട് പേരേയും ഒരുമിച്ച് പ്രേമിക്കാനും, വേണ്ടി വന്നാൽ ഒരുമിച്ച് ഊക്കാനും താൻ തയ്യാറാണ്…

“മാത്തുക്കുട്ടീ….ഇപ്പോ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസിലായല്ലോ…. ഇനി എന്താന്ന് വെച്ചാ നീ തീരുമാനിച്ചോ…”

അത് പറഞ്ഞ് നാൻസി, മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ ഫോൺ വാങ്ങി രണ്ടാളുടേയും നമ്പർ സേവാക്കിക്കൊടുത്തു.
മൂന്നാളേയും ചേർത്ത് ഒരു വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പും ഉണ്ടാക്കി.

“മാത്തൂ… ഇനി നിനക്ക് എന്തേലും പറയാനുണ്ടേൽ നീ ഫോൺ വിളിച്ച് പറഞ്ഞോ, അല്ലേൽ ഈ ഗ്രൂപ്പിലൂടെ…
എണീക്കെടീ..പോകാം.. ഇപ്പത്തന്നെ വൈകി…”

നാൻസി, സൗമ്യയുടെ കൈ പിടിച്ച് എണീൽപിച്ചു.
ഒന്നും പറയാതെ മാത്തുക്കുട്ടി വണ്ടിയെടുത്തു. നാൻസിയാണ് അവനടുത്തിരുന്നത്. അവളവനെ ചേർന്നിരുന്നു. അവരുടെ തോളുകളും, തുടകളും തമ്മിലുരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നാൻസി പതിയെ വലത് കൈ അവന്റെ തുടയിലേക്ക് വെച്ചു.