Chapter Title : മഞ്ഞ്മൂടിയ താഴ് വരകൾ 11 [സ്പൾബർ]

നാൻസിയും. റോസ് നിറത്തിലുള്ള സാരിയിൽ മുന്നും, പിന്നും,തള്ളിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ആ മാദകക്കനികളെ പലരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്..എല്ലാവർക്കും ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റുന്ന രീതിയിൽ അവർ ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും നിന്ന് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.
ക്ലാസിലിരുന്നെന്നേയുള്ളൂ, രണ്ടാളും ഇന്നലത്തെ രതിമേളം അയവിറക്കിയാണ് ഇരുന്നത്. ഉച്ചയായപ്പൊഴേക്കും രണ്ട് കഴപ്പികളും പാന്റീസ് നനച്ച് കുതിർത്തിരുന്നു.

ഇന്നവർക്ക് അൽപം വൈകിയിട്ടുണ്ട്.രണ്ടും കൂടി സൗമ്യയുടെ അച്ചമ്മയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയിട്ടാണ് വരവ്. അവര് രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം കൂടി അവിടെ കിടക്കേണ്ടിവരുമെന്നാണ് സൗമ്യയുടെ അച്ചൻ ശിവരാമൻ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞത്.
എന്നാൽ സൗമ്യക്കത് കേട്ട് സന്തോഷമാണുണ്ടായത്.അച്ചമ്മ എത്ര ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്നാലും അവൾക്ക് പ്രശ്നമില്ല. അത്രയും ദിവസം ടോണിച്ചനൊപ്പം…

എന്നും പോകുന്ന ജീപ്പ് നേരത്തെ പോയിട്ടുണ്ടാവും. എങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നാൽ മണിമലയിലേക്ക് ഏതേലും വണ്ടി കിട്ടും.

കുറച്ച് നേരം അവരവിടെ നിന്നു.
ദൂരെ നിന്നും ഒരു ജീപ്പ് വരുന്നത് കണ്ട് നാൻസി നോക്കുമ്പോ മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ ജീപ്പ്.

നാൻസി റോഡിലേക്കിറങ്ങി കൈകാണിച്ചു.
അവരുടെ അടുത്ത് ജോണിക്കുട്ടി ജീപ്പ് നിർത്തി.

“മണിമലയിലെ സുന്ദരികൾക്കിന്നെന്തേ വണ്ടിയൊന്നും കിട്ടിയില്ലേ… ?’

അവരെയൊന്ന് ചൂടക്കാൻ വേണ്ടി മാത്തുക്കുട്ടി ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഇപ്പഴെങ്കിലും സമ്മതിച്ചല്ലോ,ഞങ്ങൾ സുന്ദരികളാണെന്ന്… അല്ലേടീ… ?”

നാൻസിയും അവനെയൊന്നിളക്കി.

“എന്താ, പോരുന്നുണ്ടോ രണ്ടാളും..?”

“ഞങ്ങൾക്കിന്നൽപം വൈകി മാത്തുക്കുട്ടി… ഏതേലും വണ്ടി വരുന്നതും കാത്ത് നിൽക്കുകയാ..”

നാൻസി ജീപ്പിന്റെ പിന്നിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പിന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ മൂടി കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്. നിറച്ചും സാധനങ്ങളാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

അവൾ വീണ്ടും മുന്നിലേക്ക് വന്നു.

“എങ്ങിനെ കേറും മാത്തുക്കുട്ടീ… പിന്നിൽ സാധനങ്ങളല്ലേ..?’”

“ നിങ്ങള് രണ്ട് പേരല്ലേയുള്ളൂ.. ഇങ്ങോട്ടിരുന്നോ…”

മുൻ സീറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവൻ