Chapter Title : മഞ്ഞ്മൂടിയ താഴ് വരകൾ 7 [സ്പൾബർ]

പറ്റുമോ നിനക്ക്.. ?”

“ വരാടീ.. ആരെ കൊന്നിട്ടാണേലും രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഞാനിത് നടത്തും.. ഇനിയെനിക്ക് വയ്യെടീ.. പൂറ്റിലെ കടി കൊണ്ട് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല..”

പെട്ടെന്ന് അടച്ച് കുറ്റിയിട്ട വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു.
രണ്ട് പേരും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
നാൻസി ചെന്ന് കതക് തുറന്നു .
ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ടോണി മുന്നിൽ.

“ എന്താ ഇച്ചായാ.. “

നാൻസി ചോദിച്ചു.

അവനവളെ കണ്ണ് കാണിച്ച് പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചു.

“ എടീ, എനിക്ക് കുറച്ച് കാശെടുക്കണം.. നീയെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് അവളെ പുറത്തിറക്ക്.. “

“ ശരി, ഇച്ചായൻ ഇവിടെ നിൽക്ക്.. “

നാൻസി അകത്തേക്ക് കയറി.

“എടീ.. ഇച്ചായന് ഡ്രസ് മാറ്റണമെന്ന്.. നീയൊന്ന് പുറത്തേക്ക് വാ.. "

അവൾ സൗമ്യയോട് പറഞ്ഞു.

രണ്ടാളും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ടോണി അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ ചാരി.

“ ഇച്ചായന്റെഡ്രസൊക്കെ നിന്റെ റൂമിലാണോടീ വെച്ചത്…?”

സൗമ്യ അസൂയയോടെ ചോദിച്ചു.

“ അതിന്നലെ ഞാൻ എല്ലാം അലക്കിത്തേച്ച് അലമാരയിലേക്ക് വെച്ചു..എല്ലാം ബാഗിൽ കുത്തി നിറച്ച് വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.. ഒരു ശ്രദ്ധയുമില്ലെടീ ഇച്ചായന്…”

ഒരു ഭാര്യയുടെ അധികാരത്തോടെ നാൻസി പറഞ്ഞു.

“നാൻസീ… ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് വന്നേ…”

അകത്ത് നിന്നും ടോണിയുടെ വിളി. നാൻസി വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.

“ആ വാതിലങ്ങ് ചാര് “

നാൻസി വാതിൽ ചാരി.

നാൻസിയുടെ ഭാഗ്യത്തിൽ സന്തോഷമുണ്ടായെങ്കിലും, കടുത്ത അസൂയയാണ് സൗമ്യയിൽ പതഞ്ഞ് പൊന്തിയത്.
അവൾക്ക് കിട്ടിയത് തനിക്ക് കിട്ടാത്തതിലുള്ള സങ്കടവും.പക്ഷേ,അവൾക്കെന്ത് കിട്ടിയാലും തനിക്ക് കൂടെ തരും എന്നുറപ്പാണ്.

“ എന്നതാ ഇച്ചായാ.. എന്നാത്തിനാ വിളിച്ചേ..?”

അവനെ ചേർന്ന് നിന്നു കൊണ്ട് നാൻസി