Chapter Title : മഞ്ഞ്മൂടിയ താഴ് വരകൾ 7 [സ്പൾബർ]

ചോദിച്ചു.

“ മോളേ… ഞാൻ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ടൗണിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട്… നിനക്കെന്തെങ്കിലും വാങ്ങണോ.. എന്തേലും വേണേൽ പറ.. ഇച്ചായൻ വരുമ്പോ മേടിച്ചോണ്ട് വരാം…”

നാൻസിയൊന്ന് പതറി. ഈ ചോദ്യം കേൾക്കാൻ കുറേ കൊതിച്ചതാണ്.. ഇത് വരെ ആരും ഇങ്ങിനെയൊന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല.
അവൾക്ക് സന്തോഷമായി.സങ്കടവും…

“ ഒന്നുംവേണ്ട ഇച്ചായാ.. എനിക്കൊന്നും വേണ്ട.. “

വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
താനെന്തെങ്കിലും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് ഒരു മുതലെടുപ്പായി ടോണിച്ചന് തോന്നിയാലോ എന്ന് കരുതിയാണവൾ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്.

അലമാര പൂട്ടി ചാവി അവൾക്ക് നൽകിക്കൊണ്ട് ടോണി പറഞ്ഞു.

“ ഇന്നാ താക്കോൽ.. നിനക്കെന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഇതിൽ നിന്ന് പൈസയെടുത്തോ… എന്നോട് ചോദിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട.. “

അത് കേട്ട് നാൻസിയവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു.

“ ഇച്ചായന് പോയിട്ട് തിരക്കുണ്ടോ…?””

അവൾ കുസൃതിയോടെ അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.

“തിരക്കൊന്നുമില്ല.. എന്താ കാര്യം..?”

നാൻസി ഒന്നും പറയാതെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.

സൗമ്യ ഹാളിലൂടെ,, കൂട്ടിലിട്ട വെരുകിനെപ്പോലെ നടക്കുകയാണ്. അകത്തെന്തെങ്കിലും നടക്കുന്നുണ്ടോ എന്നാണവൾക്ക് അറിയേണ്ടത്.

നാൻസി വന്ന് സൗമ്യയുടെ കൈ പിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അകത്ത് കയറി വാതിൽ ചാരി, ടോണിയുടെ അടുത്ത് വന്ന് അവനുടുത്ത ലുങ്കിയൂരി കട്ടിലിലേക്കിട്ടു. പിന്നെ നിലത്തിരുന്ന് അവന്റെ ഷഢി വലിച്ച് മുട്ട് വരെ താഴ്ത്തി വെച്ചു.

“ ഇങ്ങോട്ടിരിക്കെടീ പൂറീ.. നീയെന്ത് കണ്ടോണ്ടിരിക്കാ…?”

നാൻസിയുടെ അലർച്ച കേട്ട് സൗമ്യ പേടിയോടെ നിലത്തേക്കിരുന്നു.
മുന്നോട്ട് നോക്കിയ അവൾ വിറച്ചു പോയി.
കുന്തം പോലെ മുന്നോട്ട് നിവർന്ന് നിൽക്കുന്ന, ഒരു പുരുഷ ലിംഗം..
ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ കാഴ്ച..